sarkaç

Nazilli (?) Pidesi

2011-08-22T06:42:00.000+03:00

Nazilli Pidesi

Bizim evimizdeki adı Nazilli Pidesiydi bu minik hamur işlerinin adı. Bloglarla tanıştığımda aramıştım Nazilli Pidesini. Gördüğüm tarifler bu şekilde değildi. Belki de Nazilli'li tandıklarımızdan alınmıştı bu tarifi ve bu isim uygun görülmüştü. Yine de ben bizim evimizdeki adını kullanmayı uygun gördüm. Gerçek Nazilli Pidesi yapanların affına sığınarak.

Bizim evin Nazilli Pidesinin bir özelliği de üzerine turunç suyu sıkılarak yenmesi. Turunç mevsiminde olmadığımız için limon kullandım. Turunç bulma imkanı olanlar lütfen turunç ekşini denesinler. Tadılması ve kaybedilmemesi gereken bir lezzet olarak görüyorum turuncu.

Malzemeler:

Hamur için:
4 su bardağı un
1 su bardağı mayalanmaya uygun sıcaklıkta su
1 küçük paket instant maya
1 tatlı kaşığı toz şeker
1silme tatlı kaşığı tuz

İç için:

2 avuç kadar kıyma
1 küçük boy kuru soğan
1 küçük boy domates
2 adet yeşil biber
Pul biber
Tuz

Hamuru şekillendirirken kullanmak için 2-3 yemek kaşığı sıvı yağ
Üzerine sürmek için bir yumurta sarısı

Yapılışı

Un, maya, tuz ve şeker iyice karıştırılır. Azar azar ılık su eklenerek bir kaşık yardımı ile karıştırılmaya devam edilir. Su tüm una yedirildikten sonra mikserin hamur ucuyla pürüzsüz kıvama gelene kadar çırpılır.(Oldukça yumuşak kıvamlı bir hamur olması gerekiyor. Yaklaşık bir su bardağı ılık su yeterli olsa da ununuzun su kaldırmasına göre miktarı ayarlamalısınız)

Hamurun üzeri örtülerek ılık ortamda yaklaşık yarım saat dinlenmeye bırakılır.

Soğan, yeşil biber ve domates küçük küçük doğranır. Kıyma tuz ve pul biberle yoğurulduktan sonra sebze grubuyla karıştırılır. Beklerken su salmaması için, iç mayalanmanın sonuna doğru hazırlanmalıdır.

Hamurun mayalanması tamamlandıktan sonra eller küçük bir kaba alınan sıvı yağla yağlanır ve hamur tekrar yoğrulur. Hamurdan çeviz büyüklüğünde parçalar koparolarak top haline getirilir ve tepsiye aralıklı olarak dizilir. Her bir top yapılmadan önce eller yağlanır (hamur yumuşak kıvamlı olduğundan ele yapışmasın diye). On dakika ikinci mayalanma için beklenir.

Yaklaşık tepeleme tatlı kaşığı kadar iç malzemesi elle alınır. Topçukların üzerine bastırılarak yerleştirilir. Bu bastırma sırasında pidelerimiz yassı şeklini de almış olur. Hamurun kenarlarına yumurta sarısı sürülür.

Önceden ısıtılmış 220 derece fırında 20-25 dakika pişirilir.

Sıcak sıcak üzerine ekşi sıkılarak afiyetle yenir.

Havuçlu Yalenki

2011-08-10T19:25:00.000+03:00

Kabak dolması yapıldı mı evimizde ardından yalenki pişirlirdi. Yalenki mücverin bizim yöremizdeki adı. Yöresel adların yaşatılması gerektiğine inandığım için tarifimde de bu adı kullandım özellikle.

Ben ise genellikle kabak içlerini çorba yapmada kullanırım. Bu kez ramazanın da etkisiyle geçmişe dönüp yalenki yapmaya karar verdim. Aslında kızartma yapmaktan hoşlanmam ama nasıl olsa miktar azdı, katlanılabilirdi kızartmaya.

4 kabak içim vardı, iki de havuç ekledim, oldu bize havuçlu yalenki.

Malzemeler:

4 kabağın içi veya 1 adet dolmalık kabak
2 orta boy havuç
1 orta boy soğan
1 yumurta
1 fiske tuz
1 çay kaşığının ucuyla karbonat
5 tepeleme çorba kaşığı un
4-5 sap maydanoz
Kızartmak için sıvı yağ

Yapılışı:

Soğan, kabak ve havuçlar blendırdan geçirilerek püre kıvamına getirilir. 1 yumurta ile çırpılır. Un, tuz, karbonat eklenerek pürüzsüz kıvama getirilir. Kıyılmış maydanozlar eklenir. Hamur çok yumuşak kıvamlı olmalıdır iyi pişmesi için. Kabağın saldığı su miktarına göre koyacağınız un ölçüsü değişebilir.

Yağ orta hararetde kızdırılır. İki tatlı kaşığı yardımıyla hamur şekillendirilip yağa atılır. Kızarana kadar pişirilir. Kağıt peçete üzerine alınır. Fazla yağı alındıktan sonra servis edilir.

Bizim evimizde kabak yalenkisi iki şekilde yenirdi. Peynirle birlikte ve toz şekere bandırılarak. Ben de bu kez havucun verdiği tatlılıkla daha da uyumlu olacağına düşünerek yalenkilerin yarısının üzerine pudra şekeri serptim.

Tatlıdan hoşlanıyorsanız ve hiç denemediyseniz öneririm, yalenkiyi bir de şekerle deneyin.

Afiyet olsun...

Zeytinyağlı Kabak Dolması

2011-08-09T12:12:00.000+03:00

Sevgili Blog Dostlarım, uzun bir ara vermek zorunda kaldım. Farklı ve ilginç bir yemek tarifiyle bloguma dönmeyi isterdim ama bu, sanırım bir altı ay daha bloguma dönmemek demek olurdu.

Değil fotoğraf çekme, yemek yapmanın bile zor geldiği bir dönemden geçtim. Yıllık iznimin ilk gününde yaptığım zeytinyağlı kabak dolması ile bloguma ve sizlere tekrar kavuşacağımı umut ediyorum. Size karşı mahcubum, arayıp sormanıza rağmen geri dönemedim, lütfen affedin.

Zeytinyağlı kabak dolmasını iki farklı şekilde yapıyorum. Kabakları keserek ince bir zarf kalacak şekilde iyice oyarak veya daha çok kabak, daha az iç içeren şimdi tarifini vereceğim şekilde.

Zeytinyağlı Kabak Dolması

Malzemeler:

4 adet dolmalık kabak

1 orta boy soğan

1 büyük boy domates

4 silme çorba kaşığı pirinç

Bir avuç kadar maydanoz, dereotu, nane

2 çorba kaşığı zeytinyağı

Tuz, karabiber, kimyon

Sos:

1 çorba kaşığı tatlı biber salçası

1 çorba kaşığı zeytinyağı

3/4 su bardağı su

Yapılışı:

Kabaklar yıkanıp kabukları soyulur, sırayla her iki ucundan girilerek kabak oyacağı ile içi çıkarılır.

Soğan, domates ve yeşillikler ince kıyılır. Tüm iç malzemesi karıştırılır. Pirinçler önceden kavrulmadığı veya haşlanmadığından, iyi pişebilmesi için soğan, domates ve yeşillik miktarı fazla olmalıdır. Bu yöntemle pirinçler tüm lezzeti içine aldıkları için ben daha çok seviyorum ama tabii ki isteyen pirinçlere ön pişirme uygulayabilir.
Hazırlanan iç kabakların içine çok sıkı olmayacak şekilde konur.

Ayıklanan yeşilliklerin sapları yıkanıp tencerenin dibine serilir. (Yeşillik saplarını tebcerenin dibini tutması durumlarına sigorta olarak ve verecekleri rayihadan yararlanmak üzere koyuyorum, rahmetli annemden öğrendiğim şekliyle.) Üzerine doldurulmuş kabaklar yatay olarak yerleştirilir.

Bir kabın içerisinde sos malzemesi karıştırılır, dolmaların üzerine gezdirilir. Önce porselen bir iç kapak, ardından tencerenin kapağı kapatılır. Buhar çıkana kadar orta ateşte, ardından kısık ateşte yaklaşık 40 dakika pişirilir. Arada kontrol edilip gerekirse sıcak su ilave edilir.

Dolamalar pişip ilk sıcaklığı geçtikten sonra servis tabağına alınır. İstenen büyüklükte kesilerek servis edilir. Afiyet olsun.

Merhaba

2011-06-09T19:49:00.000+03:00

Sevgili Blog Dostlarım,

Uzun bir ayrılık oldu, önce bloguma giremedim.
Ardından işlerim çok yoğunlaştı, zaman bulamadım.
Derken bugüne geldim. İnanın blogların açıldığının bile farkında değildim.

İş yoğunluğum bir süre daha devam edeceğinden bloguma ve bloglarınıza uğrayamayabilirim. İnanın sizleri okumayı, tariflerinizi uygulamayı çok özledim.

Güzel mesajlarınız için çok teşekkür ederim, sizleri çok ama çok seviyorum.

Şipşak Börek

2011-02-24T05:46:00.000+02:00

Sevgili Pepela'nın güzel haberlerini almak bana blogu ne kadar özlediğimi bir kez daha hatırlattı. Diğer zordaki tüm insanların da feraha ulaşmasını diliyorum.

Dün radyoda Libya'daki Çinliler için ülkeleri tarafından hiç bir girişimde bulunulmadığını duyunca, dualarımı dar bir çerçeve ile sınırladığımı fark edip üzüldüm, zorda olan herkes için dua ediyorum şimdi.

Benim şipşak yemeklerim var. Daha önce çorba ve kereviz tarifini vermiştim. Şimdi de şipşak börek.

Şipşak olmasına rağmen kızartılarak yapıldığı ve ben de kızartma yapmayı hiç sevmediğim için nadiren yapıyorum. Yapınca da çok seviyorum. Kızartma olmasına rağmen çok yağ çekmiyor, ve de sıcak sıcak, çıtır çıtır yemek gerek hemen.

Bir bardak çay, bir dilim peynir eşliğinde sade ve güzel bir ikram.

Malzemeler:

1 yumurta

1 yufka

Kızartmak için çiçek yağı

Yapılışı:

Yumurta çırpılarak sarısı ve beyazı karıştırılır.

Yufka serilir ve tüm yüzeyine yumurta sürülür.

Yufka karşılıklı iki kenarından ortada buluşacak şekilde yaklaşık 2 santim genişliğinde kıvrılır.

Ortada buluşan katlar, bir kez daha katlanarak üst üste getirilir.
Yaklaşık ikişer santim aralıklarla kesilerek 20-25 adet parça elde edilir.

Parçalar bir süzgece yerleştirilir. Musluğun altında ıslatılır.
8-10 dakika suyu süzülmesi için beklenir.

Derin bir kızartma kabında sıvı yağ orta hararete getirilir. (Suyunu tamamen süzdüğü için kızarırken yağ sıçraması olmuyor, yine de yumurtalı olduğu için derin bir kızartma kabı kullanmak uygun oluyor.)

Parçalar yağda kızartılır. Sıcak servis edilir.

Afiyet olsun

On Dokuz Saniye

2011-02-17T15:38:00.000+02:00

Önce malum grip ailemize geldi. Şöyle bir uğramadı üstelik, epey bıktırıcı bir yatılı misafir oldu evimizde. Sonra yakınımızdaki anlam veremediğimiz ayrılıkların şaşkınlığı ve çaresizliğin hüznü, iş yaşamımın içinden çıkılmaz karmaşası, ve ardından aramızdan göçenlerin acısı...

Velhasıl bırakın yemek yapıp resim çekmeyi, bloga girmek bile gelmedi içimden. Şimdi bile niye geldim bilmiyorum ya. Belki biraz rahatlarım, bir iki cümle beni gerçek dünyamın dışına çıkartır da soluklanırım.

On Dokuz Saniye

Pierre Charras

Sevgili Mine'nin tanıtımıyla daha almadan etkilendim bu kitaptan. Okuyunca da yanıltmadı beni, her satırını yaşatarak okuttu bana.

On dokuz Saniye, yaşadıklarımın etkisiyle de olabilir, çağrışımların kitabı da oldu aynı zamanda.

Coetzee'yi hatırlattı bana. Güzel bir şey bu kitap için. Çünkü tartışmasız en sevdiğim yazar Coetzee. Beni hırpalayan, yalın gerçekleriyle travmatize eden, bir o kadar da sarıp sarmalayan...

On Dokuz Saniye'nin metroda kesişen hayatları, Murathan Mungan'ın Kadından Kentler'inin otogarına da götürdü beni ister istemez. Ama 19 saniyeyi yaşayanlar şanslı değildi onlar kadar (veya nedir şans?).

Hubbard'ın Korku'suna geçtim ardından. Suçlu varsayılan birinin cezalandırılması ve korkunç kabustan uyanıp yeni bir kabusa dalma.

Beklemek, anlamaya çalışmak, kadere boyun eğmek, kadere isyan etmek...

Sonunda yine yenilmek,
kime ve neye? Yenilmek işte, salt yenilmek.

"Utanç duymaktansa, ölmek daha iyidir" diyordu. Acaba?

Ocak 11 Tatları

2011-01-30T15:40:00.001+02:00

Ocak 11'de sizlerden neler öğrenip yapmışım bir bakalım.

Mutfak pratiğim çok gelişiyor sayenizde. Ama hepsini yazıya ve görüntüye dökemediğim için sanılmasın ki etkilendiklerim burada gördüklerinizle sınırlı.

Bazen bir sosun içine konacak farklı bir malzeme, bir karıştırma şekli, bir sunum tarzı, pişirirken dikkat edilecek bir püf oluyor sizlerden öğrendiklerim. Küçük gibi görünen, etkisi kocaman bilgiler bunlar.

Bir de aklımda kalanlar, yapmaya yetişemediklerim var. Çok garip gelebilir belki ama yemek yapmaktan sıkıldığım, hiç yemek yapmak istemediğim günler de çoktur yaşamımda. Sizlerin yaptıklarını gördükten sonra keşke mutfağa daha çok zaman ayırabilsem, verilen tariflerin hepsini yapabilsem diyorum.

Mahluta Çorbası

Mahluta çorbası adını çok duymuştum. Not Defterimden YelpazeSu tarifiyle çıkınca karşıma hemen yaptım. Sıcacık, nar ekşili, kimyonlu. Güzel bir çorbaya daha kavuştu soframız.

Beşamel Soslu Sebzeli Krep

Aylar öncesinden içimde kalmış bir tarif. Ispanak mevsimi gelince yapacağım demiştim kendimce. Ve sonunda Yemek Vakti Aylin 'in Beşamel Soslu Krep'ini tam tarifiyle uyguladım. İyi ki de yapmışım. Aylin'in dediği kadar varmış.

Pırasalı Sufle

Sufle benim için korkunç sayılabilecek düzeyde yumurta içerdiği için yapmaktan hep kaçtığım bir yiyecektir.

Bu ise tatlı bir sufle değil. Makul sayıda (bana göre tabii ki) yumurta içeren bir sebze suflesi. Bana sufle yaptırtmayı başaran Mine Tozanlıoğlu 'na özel teşekkürler.

Yemişli Meyveli Sebzeli Farklı Bir Salata

Bu salata bambaşka, tek başına bir öğün aslında. Elma ile mor lahananın bu kadar birbirine yakışacağını düşünemezdim. Sütüme Sarelleme Karışma Özge ise hayal edip uygulamış, bana da taklit etmek kaldı.

Ispanaklı Çanak Köfte

Ispanaklı Çanak Köfte Hasretli Lezzetler 'den. Hoş sunumu ve güzel lezzetiyle soframa renk kattı.

Nohutlu Balkabağı Yemeği

Yöresel lezzetler daima ilgimi çeker. İlk gördüğümde bu tam benim damak tadıma göre demiştim Yanılmamışım.

Hafif Mutfak Nesrin 'inden aldığım bu tarifi başka alanlarda da kullanmayı düşünüyorum. Örneğin nohutlu balkabaklı beğendi, nasıl olur dersiniz? Bence mükemmel olacak.

Hindistan Cevizli Revani (Gürcü Tatlısı)

Tatlımız ise Mutfağa Buyrun Sevda 'dan. Bu sünger gibi, yapımı kolay, hafif ve lezzetli tatlı mutfağımda daha çok pişecek tatlılar arasında yerini aldı.

Bütün arkadaşlarıma beni güzel lezzetlerle buluşturdukları ve buluşturacakları için teşekkür ediyorum.

Datlım- Bir Taşım Kaynasın için özel duyuru

2011-01-28T08:38:00.000+02:00

Sevgili Blog arkadaşım DATLIM;

Uzun süredir bloguna girilmesi mümkün olmuyor, yemek gezegeni banner'i yüzünden.
Bilgin dahilinde mi?
İleti göndermeye çalıştım ama sanırım ulaşmadı. Böyle ortak bir alana yazığım için üzgünün ama seni izlemek istiyorum.
Eğer isteğin dışındaysa Derya'nın bloguna uğrayıp nasıl kaldıracağını öğrenebilirsin.

Sevgiler

Kendince Su Muhallebisi

2011-01-26T19:34:00.000+02:00

Çocukken su muhallebisini sevmezdim. Dışına değdiği kadarıyla pekmezin tadını alabilirdim, içi sütsüz, şekersiz. Doğal olarak lezzetsiz gelirdi bana.

Sonra, yapan elleri kaybedince, özlemeye başladım. Ara ara kendim için yaptım, mutlulukla yedim.

Yiyecekler sadece ağıza verdikleri tatlarıyla sevilmiyormuş. Onu yerken gidilen o dünya, capcanlı hayaller, hissedilen sevgiler veriyormuş asıl tadı.

Kanıtlarından biri de benim için su muhallebisi. Şimdi bana lezzetsiz gelmiyor, içinde çocukluğumun mutluluğunu barındırdığının farkındayım.

Sevgili SusamÇörekotunda gördüm su muhallebisini. Benim bildiğimden çok farklıydı. Yöresel fark mı acaba dedim. Biraz aradım. Mis Kokulu Lezzetler Mine de annem gibi yapmamıştı ve iki tarifin de beğenilmemesi mümkün değildi. Araştırmaya devam ettim. Birbirinden farklı da olsa her tarif mutlaka süt, şeker, gülsuyu içeriyordu.

Demek ki ninemin, annemin yaptıkları su muhallebisi değilmiş veya kendince su muhallebisiymiş diyelim.

Bilmiyorum savaş ve yoksunluk yıllarının değiştirdiği bir tatlı mıydı ?

Şeker yok,

üzüm bol oysa ki, yerine pekmez o zaman,

süt az,

tatlıya harcamayalım, peynir lazım yoğurt lazım, yağ lazım mı denmiş de bu tatlı ortaya çıkmıştı acaba?

Üstelik badem, ceviz gibi bahçede bulunabilen kuruyemişler de eklenmezdi üstüne nedense.

Ama niye pekmez içine pişerken konmuyordu acaba? Sütüme Sarelleme Karışmada gördüğüm nişe helvası gibi. Bilemiyorum... Soracağım büyüklerim de yok artık.

Ninem için yemeklerin güzel olması için tek koşul vardı örneğin. "Kellem kadar yağ kat da ne katarsan kat"

40-45 kiloluk bir kadındı böyle konuşan. Savaşların ve kıtlık yıllarının belleğine kazıdığı bir şey miydi bu acaba?

Şeker de süt de bulunmasına rağmen bu tatlı bizim evimizde yaşamayı sürdürdü. Ben her zaman sütlü, pirinç unlu muhallebiyi tercih ederdim ya da en azından portakallı paluzeyi. Ama babamın bu tatlıyı ne büyük zevkle yediğini hatırlıyorum.

Galiba artık terk edilmiş bir lezzet. "Bilemiyorum"larımı, "soru işaretleri"mi bir kenara bırakayım da, nesli tükenmeden yazılı kayda geçireyim. Belki bir gün seveni çıkar.

Malzemeler basit

1 çay bardağı buğday nişastası (Annem nişastayla yapardı, ninemin yokluk zamalarında nişasta kolay bulunuyor muydu merak ediyorum)

3 su bardağı su

1 çay bardağı pekmez

Yapılışı da çok basit.

Nişasta tencereye konur. Üzerine su ilave edilir. Orta ateşte koyulaşana kadar karıştırılarak pişirilir. Kaynamaya başladıktan sonra 2-3 dakika kadar daha karıştırılarak katıca bir kıvam elde edilir.

Pelte yayıldığında iki santimden fazla yükseklite olmayacağı şekilde bir kap seçilir. Sudan geçirilip, suyu süzülür. Pişen pelte içine dökülür.

Oda sıcaklığına gelene kadar beklenir, soğuyup katılaşmasını tamamladıktan sonra dilimlere kesilir. Üzerine pekmez gezdirilip kaşık kaşık afiyetle yenir.

Zeytinyağlı Ispanak

2011-01-22T10:19:00.000+02:00

Kuzu ıspanağı da zor bulunan sebzelerden oldu. Her yerde kocaman saplı, kocaman yapraklı ıspanaklar satılıyor. Onları da sevmiyor değilim ama kuzu ıspanağının yeri ayrı.

Genelin aksine çocukken de ıspanağı çok severdim. Ispanak mevsimi boyunca her hafta mutlaka ıspanak olurdu soframızda.

Rahmetli annem bir hafta zeytinyağlı-pirinçli, bir hafta kıymalı veya yumurtalı pişirirdi ıspanağı. Kıyma veya yumurta haftasında ne sitemler ederdim anneme, "ağız tadıyla ıspanak yemek için bir hafta bekleyecek miyim?" gibisinden.

Hiç bir sebzeyi etli sevmezdim çünkü. Ne yapsın anneciğim, ıspanak aynı ama hiç olmazsa farklı lezzetlerde olsun diye uğraşıp dururdu.

Yatılı misafirimiz de eksik olmazdı. O günlerde ise, annem önce ıspanağı haşlar, kekremsi suyunu dökerdi. Ispanak kekremsiliğini attıktan sonra pişirirdi yemeğini.

İşte benim mızmızlanmam için bir sebep daha. Ben ıspanağın kekremsiliğini sevmişimdir hep, kekremsi suyunu kaşıklamayı. Niye mahrum ediliyordum ki bu lezzetten. Ama anneme göre ıspanak bu haliyle ikram edilemezdi misafire.

Sonra ne oldu? Kendi evim oldu. Hadi yap bakalım her hafta ıspanak!

Ne mümkün. Yıkaması bir işkence adeta. Onu yıkayana kadar üç çeşit yemek koyarsın sofraya. Ayıklaması... Saplarından birleştirip demet yapıp ince ince doğraması...

Anneciğim her hafta bu sıkıntıyı çekermiş de ben hala ıspanak istediğim gibi değil diye mızıldanırmışım.

Ya kuzu ıspanağa ne demeli. Tercihimiz çoğunlukla kuzu ıspanaktan yana olurdu. (Kuzu ıspanağının sapları da nasıl lezzetlidir. İster yemeğe katın, ister salata yapın.) O ise ufacık yapraklı, incecik saplı. Kök birleşimini bozmadan yıkanıp ayıklanacak. Düşünebiliyor musunuz, çamurunu- kumunu gidermenin zorluğunu?

Değerini anlamak için zorluğunu yaşamak gerek. Ben de öğrendim ıspanağın aslında ne de zorlu bir yemek olduğunu.

Bu hafta sonu kuzu ıspanak görünce hemen aldım. Ayıkladım, yıkadım. Yapraklarını börek, saplarını yemek yaptım.

Ispanak yemeğini hep annemden öğrendiğim gibi pişirdim. Annem hemen hemen bütün zeytinyağlı sebze yemeklerini soğanını kavurmadan yapardı. Soğanın kavrulması lezzeti artıyordur mutlaka ama benim ağız tadım buna alışmamış. Soğanı çiğden koymayı daha çok seviyorum.

Yıllarca ıspanak pişirdim. Sonra bir gün, hayatımda ilk kez ıspanağın dibini tutturdum. Olur şey değil, ıspanağın dibi nasıl tutar?

Anneme anlattım durumu. Hiç düşünmeden bana dedi ki:

" soğanı tencerenin dibine koymuşsundur"

Ağzım açık bakakaldım anneme. Evet, ıspanaklar suyunu süzene kadar beklerken soğanı doğramıştım ve ıspanağı yerleştirmeden tencereye boşaltıvermiştim soğanı. Yemeğe çiğden konan soğan hiç bir zaman tencerenin dibine konmazmış.

Yemeğin de bilgesiydi annem. Mekanı cennet olsun.

Alt tarafı herkesin bildiği bir yemek için bu kadar da ıspanak muhabbeti yapılır mı hiç? Anlatayım artık annemden öğrendiğim şekliyle.

Malzemeler:

1 kg kuzu ıspanağı

1 orta boy kuru soğan

1 tepeleme çorba kaşığı domates salçası

3 çorba kaşığı zeytinyağı

Bir avuç pirinç

Tuz, su

Yapılışı:

Ispanakların dip bütünlüğü bozulmadan sadece kök kısmı kesilir. Varsa sararmış yaprakları ayıklanır. (Neden dip bütünlüğü bozulmadan derseniz, bir kere dibi çok lezzetli, kesilip atılmamalı bence. İkincisi; ıspanak yaprak yaprak ayrılınca düzgün doğrayabilmek için sıraya dizmek yıkamasından uzun sürüyor)

Üstünü kaplayacak kadar suda en az 10 dakika bekletilir. Ispanaklar su yüzeyinden toplanarak süzgece alınır. Su dökülür, kap dipteki kumlar gidecek şekilde yıkanır.

Kaba su doldurulur. Ispanaklar suya iyice batırıp çıkartılarak yıkanır. Su tekrar değiştirilir. Bu işlem kabın dibinde kum tanesi görmeyene kadar sürdürülür.

Yıkanan ıspanaklar suyunu tamamen süzene kadar süzgeçte bekletilir. Yemeğin lezzetli olması için yıkama suyunun tamamen süzülmesi önemlidir. Süzme için salata kurutucu kapları da kullanılabilir.

Soğan ayıklanır, yıkanır, ince ince doğranır.

Bir avuç pirinç yıkanır, kullanılana kadar suda bekletilir.

Suyu süzülen ıspanak istenirse yapraklarından ayrılıp sadece dip kısmı yemekte kullanılır veya tamamı yemeğe katılır.

İkişer santim uzunluğunda kesilen ıspanaklar tencereye yerleştirilir. Üzerine küçük doğranmış soğan, salça, tuz ve yağ eklenir. Karıştırılmadan kapağı kapatılır.

Kısık ateşte ıspanak kendi suyunu salana kadar pişirilir. Ispanak suyunu saldıktan sonra karıştırılır ve ara ara karıştırılarak kısık ateşte pişirmeye devam edilir.

Ispanak kendi suyunu çektiğinde, üzerine pirinç eklenir. Karıştırılmaz. Pirinçleri oynatmayacak şekilde tencerenin kenarından sıcak su ilave edilir.

Ispanağı biraz sulu seviyorsanız su miktarı yemeğin üzerini bir santim aşmalıdır. Susuz seviyorsanız, yemeğin üzerini kaplayacak kadar su eklemeniz yeterlidir.

Yine kısık ateşte, hiç karıştırılmadan pirinçler yumuşayana kadar pişirilir. Ocağın altı kapatıldıktan sonra yemek karıştırılır ve kapağı kapatılarak demlenmeye bırakılır.

Ilık ya da soğuk olarak, yoğurtla servis edilir.

Afiyet olsun.

Zeytinyağlı Bulgurlu Pazı Sarması

2011-01-20T20:16:00.000+02:00

Pazıyı genelde börek içi olarak kullanırım. Yıkamasının kolaylığıyla ıspanağın önüne geçiverir hemen. Arada bir de sarmasını yaparım değişiklik olsun diye.

Bu kez bulgurlu zeytinyağlı sarmasını yaptım. Tam hazırlamıştım ki pazı sarmalarımı, Dokuzuncu Bulut 'un tarifi geldi. Annelerimizin yaptığı gibi kemikle pişen ayrıca muhteşem bir sos barındıran özel bir tarifti bu.

Sonradan da olsa niye ben de sos eklemeyeyim ki zeytinyağlı pazı dolmama dedim ve kendimce sosladım. Sosum basit, Dokuzuncu Bulut Aslı'nın yaptığı gibi zenginleştirilerek daha güzel lezzetler elde edilebilir. Ben bu seferlik elimdekilerle yetindim. Bulgurlu, domates soslu ve zeytinyağlı bu pazı dolması çıktı ortaya.

Malzemeler:

1 demet pazı

İç:

1 adet büyük soğan

1,5 su bardağı pilavlık bulgur

1 su bardağı sıcak su

1 tepeleme yemek kaşığı domates salçası

3 çorba kaşığı zeytinyağı

Maydanoz, dereotu, nane

Tuz, karabiber, kimyon, kekik

Sos:

Bir su bardağı kadar domates rendesi veya doğranmış domates

3 diş sarmısak

2 çorba kaşığı zeytinyağı

Yarım su bardağı su

Yapılışı

Pazılar yıkanır, sıcağa dayanıklı bir kaba konur. Üzerini kaplayacak şekilde kaynatılmış, ilk sıcağı giderilmiş su eklenir. 5-6 dakika beklendikten sonra suyu süzülür, pazılar soğumaya bırakılır.

Soğan ince çentilir, zeytinyağı ile şeffaflaşana kadar kısık ateşte kavrulur.

Üzerine bulgur eklenir. 3-5 dakika soğanla birlikte çevrilir.

Salça eklenir 1-2 dakika da salça ile çevrildikten sonra 1 su bardağı sıcak su eklenir.

Ocağın altı ve tencerenin kapağı kapatılır. Bulgurun suyunu çekip kabarması beklenir.

Yeşillikler yıkanır ve ince doğranır. Ilımış ve kabarmış bulgura yeşillikler, baharatlar ve tuz katılarak, kaşıkla karıştırılır.

Soğuyan pazılar düz bir yüzeye alınır. Ortadaki sert damarı kesilerek çıkarılır. Elde edilen iki parça yaprak ister muska, ister kalem şeklinde sarılır.

Kesilmiş pazı damarları tencerenin dibine yerleştirilir. Sarmalar aralarında boşluk kalacak şekilde dizilir.

Domates, yağ ve ister dilimlenmiş, ister ezilmiş sarmısak yağ ile tavada çevrilir. Yarım su bardağı su eklenip karıştırılır ve sarmaların üzerine gezdirilir.

İç kapak olarak porselen bir tabak yerleştirilir. Tencerenin kapağı kapatılır ve kısık ateşte yaklaşık yarım saat pişirilir.

Afiyet olsun

Kuzukulağı ile Kısır Sarma - Gülümseten Ödül

2011-01-18T21:09:00.005+02:00

Kuzukulakları tezgahlara yerleştiğine göre, ekşi tarifleri kuzukulağı ile sürdürelim. Eğer ekşi sevenlerdensiniz buyrun bu tabak size.

Kısırı taze asma yaprağına veya marul yaprağına sararak yemeyi tercih ediyorsanız, bir de kuzu kulağı ile deneyin derim. Kuzu kulağının kendine has ekşi tadı ile kısırın birlikteliği tadılmaya değer. İster sarın, isterseniz anam-atam usulu yaprağı kısıra bandırarak yiyin.

Kısırı nasıl seviyorsanız öyle hazırlayın ki kuzukulağının farkını hissedebilesiniz. Sadece kullandığınız ekşi miktarını yarı yarıya azaltmanızı öneririm.

Yaptığım kısırın tarifini veriyorum gene de. Fazla baharat içermeyen sade bir tarif benimki.

Malzemeler:

1 demet kuzukulağı

1 su bardağı köftelik bulgur

1 su bardağı sıcak su

1 tepeleme çorba kaşığı domates salçası

1 silme çorba kaşığı acı biber salçası

Yarımşar demet maydanoz, dereotu

5-6 adet taze soğan

Yarım çay bardağı sızma zeytinyağı
3 çorba kaşığı nar ekşisi

1 çay kaşığı zencefil

Tuz

(Baharat çeşidi ve miktarı zevke göre değişebilir. Benim için zencefil tek başına yetiyor)

(Ekşiyi o kadar çok severim ki kuzukulağının ekşisi yetmez derseniz, istediğiniz kadar limon veya nar ekşisi ekleyebilirsiniz.)

Yapılışı:

Kuzukulakları iyice yıkanır. Sapları kesilir. Sarılabilecek büyüklükteki yapraklar el dayanabilecek sıcaklıktaki su içinde 5 dakika tutulur. Sarılacak kadar yumuşaması yeterlidir. Suyunu tamamen süzmesi için bir süzgece alınır.

Taze soğan, maydanoz, dereotu güzelce yıkanıp ince ince kıyılır.

Su kaynatılır, altı kapatıldıktan 1-2 dakika sonra köftelik bulgurun üzerine dökülür. Bulgur kabının kapağı kapatılır. 10-15 dakika beklenir.

Kabaran bulgura salçalar ilave edilir ve yedirene kadar yoğurulur. Tuz, zencefil, nar ekşisi ve zeytinyağı eklenerek yoğurulmaya devam edilir. İyice karıştıktan sonra kıyılmış yeşillikler konarak bir kaşık yardımıyla karıştırılır.

Kısır, kuzukulaklarına sarılarak afiyetle yenir.

Güncellenmiş Gülümseten Ödül

Sevgili arkadaşım Yemek Bir Aşk ve Banudan Şımartan Tatlar beni bu güzel ödüle layık görmüş. Bu ödülü çok sevdim, herkesin yüzüne içten bir gülümseme getirebilmek ne güzel olurdu.

Arkadaşlarıma çok teşekkür ediyor ve bu ödülü bütün blog dostlarımla paylaşıyorum.

Ve diğer bir güncelleme:

Sevgili İçimdenGeldiğiGibi de beni bu ödüle layık görmüş. Nasıl mutlu ve bir o kadar da mahcup oldum anlatamam. Bazen günde 2-3 saatimi harcıyorum blog başında ama yine de yetişemiyorum arkadaşlarımın her yazısına veya gözümden kaçırıyorum bazı şeyleri. Bu vesileyle; farkına varmadan atladığım başka şeyler de olmuşsa eğer, üzgünüm inanın.

Şu Post-it'e bakar mısınız, bu hoş sunumu nasıl da atlamışım ben. Ayıpladım kendimi.

Tatlı-Ekşi Düş (Limon ve Hindistancevizi Kremalı Minikek)

2011-01-15T18:52:00.000+02:00

Baştan çıkaran lezzetler denince aklıma çilek ve çikolata geliyor. Benim vereceğim tarif ise bunun dışında. Baştan çıkarır mı bilmiyorum ama ekşi tadı sevmeyenlerin tattıklarında yüzlerini buruşturmalarına bile neden olabilir. Yine de ben tatlı kadar ekşiyi sevenlere uygun bir lezzetle katılıyorum Pembe Düşbahçesi nin etkinliğine. Fazla ekşiden hoşlanmayanlara öneremiyorum bu tarifi ne yazık ki.

Yaptığım minikekin görüntüsü Tartelette'den aklımda kaldı. Yaklaşık bir aydır sitesine giremiyorum. İzleyen arkadaşlar varsa adresini mi değiştirdi acaba, beni bilgilendirirlerse çok mutlu olurum. İzlemeyi sevdiğim bir blogdu.

Minikekler için Standart kek tarifimi yarım ölçü kullandım. Bu ölçü ile 12 minikek kalıbına yeterli miktar elde ediliyor. Keki limon ve hindistan cevizi kreması ile tatlandırdım.

Malzemeler:

Kek için:

2 yumurta

Yarım su bardağından 1 parmak fazla toz şeker

1 su bardağından 2 parmak fazla un

1/4 su bardağı sıvı yağ

1/4 su bardağı limon suyu

1 limon kabuğunun rendesi

Yarım paket kabartma tozu

Limon Kreması için:

1 yumurtanın sarısı

2 silme çorba kaşığı pudra şekeri

1 limonun suyu

25 gram tereyağ

Hindistan cevizi Kreması için

1 kutu hindistan cevizi sütü

1 limon kabuğunun rendesi

2 tepeleme çorba kaşığı pudra şekeri

50 gram tereyağ

Süslemesi için

Hindistan cevizi ve limon kabuğu rendesi

Hindistan cevizi Kremasının Hazırlanması:

Hindistan cevizi sütü bir tencereye boşaltılır. Orta ateşte ara ara karıştırılarak koyulaşması sağlanır. Hacminin 1/3 üne düşünce ocaktan alınır.

Soğuyunca yağ eklenir ve çırpılır. Limon kabuğu eklenir. Karıştırmaya devam edilirken pudra şekeri azar azar ilave edilir.

Krema buzdolabında saklanır, iki üç gün içinde tüketilmelidir.

Kekin Hazırlanması:

Yumurtanın sarısı ve beyazı ayrılır. Yumurta akları şekerle katı kar haline gelene kadar çırpılır. Yumurta sarısı, limon kabuğu rendesi, yağ ve limon suyu eklenir. Kısa süreli karıştırılır. Un eklenir. En fazla 1 dakika karıştırılır. Kabartma tozu eklenir 10-15 saniye karıştırılır.

Kalıplara dökülür, soğuk fırına konur. Sıcaklık 170 dereceye ayarlanır. Yaklaşık 20 dakika pişirilir. Kürdan testi yapılır. Piştiyse fırından alınır, soğumaya bırakılır.

Limon Kremasının Hazırlanması:

Ben-mari usulü hazırlanacağından uygun bir kaba su konur, kaynamaya bırakılır. Sıcağa dayanıklı bir kapta yumurta sarısı, limon kabuğu ve şeker iyice çırpılır. Limon suyu eklenir. Kap kaynamakta olan suya oturtulur. Ateş kısılır ve pelte haline gelene yaklaşık 8-10 dakika kadar karıştırılarak pişirilir. Ocaktan alınıp yağ eklenir. Eriyene kadar karıştırılır ve soğumaya bırakılır.

Krema buzdolabında saklanır, bir-iki günde tüketilmelidir.

Minikeklerin Sunuma Hazırlanması

Kekler soğuduktan sonra ortalarından küçük bir kısım koni şeklinde çıkarılır.

Oluşan çukura çay kaşığı ile limon kreması doldurulur.

Kekin üzerine çorba kaşığı ile hindistan cevizi kreması sürülür.

Kremanın üzerine limon kabuğu rendesi eklenmiş hindistan cevizi serpilir. Servis edilene kadar buz dolabında saklanır.

Afiyet olsun.

Karnıbaharlı Börek (Soğanlı ve Tavuklu Börek Yutturmacası)

2011-01-10T07:06:00.000+02:00

Karnıbahar keki ardından karnıbaharlı börek tarifi vermem illallah getirtmez umarım. Kekden artakalan haşlanmış karnıbaharlarımı börekte kullandım.

Bu böreği, kızımın ağzına hiç karnıbahar koymadığı yaşlarında gerçek anlamıyla uydurmuştum. Soğanlı ve tavuklu börek sanarak hiç rahatsız olmadan yiyordu. Şimdi bile içinde karnıbahar olduğunu anlayamıyor ve karnıbaharı "yutturmak" için mükemmel bir yol olduğunu söylüyor. Yumuşak böreklerden hoşlanan kızım için en sevilen börekler arasında.

Üstelik bu börek çay sofralarından çok yemek sofralarının doyurucu lezzetlerinden biri olabilecek yoğunlukta.

Muhtemelen böreğimin benzerini başka anneler de çocuklarına karnıbahar yedirebilmek için yapıyorlardır. Ama vereceğim tarifi kimseden almadan kendim yaptığım için EstergonYeşil'in Ben Buldum etkinliğine gönderiyorum.

Malzemeler

5 adet hazır yufka
Orta boy haşlanmış karnıbaharın yarısı
250 gram kadar tavuk eti
2 büyük soğan
1 çay bardağı yufka için, yarım çay bardağı iç için çiçek yağı
1 çay bardağı süt
1 yumurta sarısı
Tuz, karabiber, kimyon, kekik ve acı kırmızı pul biber

Yapılışı:

Karnıbahar haşlanıp suyu süzülür. Soğanlar orta kalınlıkta doğranır. Tavuk eti küçük küçük doğranır.

Tavaya yarım çay bardağı çiçek yağı konur. Soğanlar kısık ateşte kavrulur. Soğanlar kahveringeleşmeden parlaklaşma aşamasındayken tavuk etleri eklenir. Ocağın altı açılır.

Tavuklar suyunu salmadan rengi değişene kadar pişirilir. Ocak orta hararete getirilir. Haşlanmış karnıbahar eklenir. İyice ezilerek karıştırılır.

Karnıbahar kavrulma kokusu gelene kadar 8-10 dakika çevrilir. Renk değiştirmeye başlayınca ocak kapatılır.

Tuz ve baharatlar eklenir, güzelce karıştırılır. Kimyonu özellikle tavsiye ediyorum. Karnıbahar kokusunu tamamen örtüyor ve tavukla da güzel uyum sağlıyor.

Hazırlanan iç soğumaya bırakılır.

Birer çay bardağı çiçek yağı ve süt iyice çırpılır.

Fırın tepsisine ıslatılmış yağlı kağıt serilir. Üzerine üç adet yufka, aralarına süt yağ karşımı sürülerek yerleştirilir. Üçüncü yufkadan sonra soğumuş iç yayılır. İki yufka daha aralarına süt-yağ karşımı sürülerek iç malzemesinin üzerine yayılır.

Bir yumurta sarısı, bir çorba kaşığı sıvı yağ ile çırpılır ve en üst kata sürülür. Keskin bir bıçak yardımıyla dilimlere kesilir. Önceden ısıtılmış 200 C fırında bir saat pişirilir. Ilıyınca servis edilir.

Afiyet olsun.

Karnıbahar Keki

2011-01-06T13:20:00.003+02:00

Karnıbahar keki tarifini Cook Almost Anything'de görmüştüm. Zerdeçalın verdiği sarı renk üzerindeki morlar çok hoşuma gitti. Tadı fena olmayacak gibiydi. Evdeki karnıbaharın yarısını bu tarife göre yapmayı denedim. Ben dört kişilik pişirdim ve ölçülerde hafif oynamalar yaptım. Özgün tarife buradan ulaşabilirsiniz.

Ard arda başka bloglardan örnekler verir oldum ama benim olmasa da beğendiğim tarifleri paylaşmak hoşuma gidiyor.

Malzemeler

Küçük boy karnıbaharın yarısı (Pişmiş ağırlığı 300 gram geldi)

1 adet orta boy kırmızı soğan

3 yumurta

1 su bardağı un

2 yemek kaşığı tulum peyniri rendesi + 2 yemek kaşığı çökelek peyniri (Özgün tarifte parmesan ve çedar peyniri öneriliyor. Ben evdeki peynirleri kullandım)

1 çorba kaşığı zeytinyağı

Yarım çay kaşığı karbonat

Çay kaşığının ucuyla zerdeçal

8-10 adet taze biberiye yaprağı (dalı değil, yaprağın kendisinin adedi, bu tamamen benim tercihim, ağız tadına göre miktarlar ayarlanabilir)

1 yaprak taze fesleğen (Fesleğen tadının baskın olmasını istemediğim için bir yaprak kullandım, yeşil renk eksiğini tamamlamak için biraz da maydanoz ekledim.)

4-5 sap maydanoz

Beyaz biber, tuz

Yapılışı

Karnıbahar diriliğini kaybetmeyecek şekilde haşlanır, suyu tamamen süzülür ve soğumaya bırakılır.

Kırmızı soğandan bir kaç parça süslemek için piyazlık kesilerek ayrılır. Kalanı orta kalınlıkta doğranır. Biberiye yaprakları ince kesilir. Soğan ve biberiye zeytinyağıyla kısık ateşte soğanlar yumuşayana kadar kavrulur. Soğumaya bırakılır.

Un, karbonat ve zerdeçal bir kap içinde iyice karıştırılır. Peynir, tuz ve biber eklenir, tekrar karıştırılır.

Başka bir kapta yumurtalar çırpılır. İnce kıyılmış maydanoz, fesleğen ve soğumuş soğanlar eklenir ve karıştırılır. Ardından unlu karışımın üzerine dökülür. Tüm malzeme iyice karıştırılır.

Soğumuş karnıbaharlar küçük parçalar halinde çiçeklerine ayrılır. Un ve yumurta karışımına ilave edilir. Ezmeden homojen bir karışım oluşturulur.

Yapışmayan bir pişirme kabı kullanılması öneriliyor peynir fazlasıyla yapışacağı için. Hazırladığım az miktara uygun kabım olmadığı için tek kişilik kapları iyice yağlayarak kullandım. Peynirlerim de fazla eriyen cins olmadığı için hiç zorlanmadan pişirme kaplarından çıkardım.

Pişirme kabına aktarılan karışım, 180 C de 40-45 dakika pişirilir. (Benim fırınımın ayarı bozuldu, son günlerde çok yavaş pişiriyor, pişme süresinin fırından fırına değişeceğini gözönünde bulundurun lütfen)

Afiyet olsun.

Aralık Tatları

2011-01-04T19:03:00.002+02:00

Tarif defterime ilk kaydımı 1987 yılında yapmışım. 24 yıldır kullanmama rağmen hala pek çok boş sayfası var bu kalın defterin.

Blog dünyasına adım atınca, blog dostlarımdan öğrendiğim tarifleri de yazmaya başladım defterime. Bir süre sonra anladım ki yazmakla baş edemeyeceğim. Vazgeçtim yazmaktan, tarifleri yazıcıdan alıp bir klasörde biriktirmeye karar verdim. Tahmin edeceğiniz gibi klasörümdeki kağıtlar kabardıkça kabarıyor. Yazmaktan kurtuldum ama yapmaya yetişemiyorum bu kez de.

Size Aralık menüsü olarak, ortalıkta çayın ve kahvenin görünmediği bir çay sofrası hazırladım. Seçimlerim tamamen tesadüfi. Aklıma esince, evde hangisinin malzemesi varsa onu yaptım. Tarif klasörümün yanı sıra içimde kalan pek çok tarif var, bakalım yetişebilecek miyim hepsini yapmaya?

Çaydan önce bu muhteşem kuru meyveli çikolatalarla damağınızı şenlendirmeye ne dersiniz? Hayallerimin çikolatası demiş Hafif Mutfak Nesrin. Ona katılmamak imkansız.

Oğlumun favorisi Zeytin Ezmeli Boğaça ise Mis Kokulu Lezzetler Mine'den. Tuzlu lezzetleri, hamur işini ve zeytin ezmesini çok seven oğlum nasıl bittiğine inanamadı. Herkesi sorguya çekti, kaç tane yedin diye?

Blog dostlarım kurdelalarla harika sunumlar yapıyorlar. Ben de özendim. Ama yapabilmek ne mümkün. Kurabiyeleri bağlamayı başaramadım bir türlü. Kurdela bağlamak kurabiyeyi yapmaktan daha zormuş. Arkadaşlarım meğerse birer sanatkarmış. Bağlayamadım ve kurabiyelerin önüne koyuverdim bir fiyonk. Artık siz bağlamışım gibi farz edin.

Süslemeye uğraştığım tahinli kurabiyeler Cafe Pepela 'dan. Tahin kullanılıyor olmasıyla çekti beni.

Pişirir pişirmez dayanamadım tadına baktım. Eyvah dedim, çocuklar yiyemeyecek galiba bunu, tahin biraz boğaz alıyordu çünkü. Ertesi gün öyle bir güzelleşmişti ki, utandım ilk düşüncelerimden.

Bir kurdela denemesini de Kalp Kurabiye Deniz'in tam mutemadıyla galetası ile yaptım. Bunlara kurdela bağlaması kolaydı, buradaki problem galetalara Deniz'in verdiği güzel şekilleri veremeyişimdi. Şekilsiz de olsa çıtır galetalar elde etmiştim, idare edecektim artık.

Çikolatalı baklava Yemek Bir Aşk'dan. Baklava yufkası açabilen becerikli arkadaşım bu tatlıyı kayda değer bir lezzet olarak görmediği için tarifini vermemişti. Benim içinse baklava yufkası açmak bir ütopya. Sağ olsun bloguma kadar gelip bana tarifini verdi. Ben de hazır yufkadan da olsa ilk kez bir baklava yapmış oldum. Çocuklarım ise "bu baklava gibi olmuş, hem de çikolatalı" diye zevkle yediklerinde benim mutluluğumu görmeliydiniz.

Kuru Fasulye Köftesi Umut Sepeti Zeliha'dan. Kuru fasulye soğansız olmaz dedim ama çay sofrasına soğanlar yakıştı mı tartışılır. Et içeren köftelerden uzak duran oğlum bayıldı bu köfteye.

Evde yapılabileceğine inanamamıştım Kavala Kurabiyesinin. Yapılabiliyormuş, Zencefil ve Tarçın'dan öğrendim. Teşekkür ediyorum benim tabularımdan birini yıktıkları için. Bardakla keserek şekil vermeyi de çok sevdim. Başka kurabiyelerde de kullanacağım bu yöntemi. Hepsini eşit kesemedim, zamanla tecrübe kazanırım herhalde.

Banyolu börek yaparım. Ama bu Islak Börek çok farklı. Katların arasına sulu yağ sürüp derin dondurucuda beklettikten sonra pişirince gerçekten mükemmel bir böreğe ulaşılıyor. Sen de Pişir Nilgün' e çok teşekkürler.

Bu harika Elmalı Bisküvi Mine Mutfakta 'dan. Hafif, kolay ve gerçekten harika. Bisküvi ile çevrelenmiş, kek hamuru yatağında elma, ceviz ve tarçın lezzetini tahmin edersiniz.

Gevreği de simidi de çok severim. Sokak Simidini evde yapma fikrini de tarifini de Lezzete Dair Ne Varsa Yeşim'den aldım. Sabah kahvaltısı ve beş çayı için güzel bir seçim. Üstelik eşimden de tam not aldı. Ne var ki benim susamlarım hiç kızarmadı. Susamın da bir cinsi mi var acaba?

Yaptığım ve henüz yapmaya fırsat bulamadığım güzel lezzetleri bizlerle paylaşan tüm blog dostlarıma bir kez daha teşekkürler.

Portakallı Tavuk

2011-01-02T15:58:00.001+02:00

Sevgili Yıldız blogunun ismiyle müsemma Mandalinalı ve Portakallı Lezzetler etkinliğini başlattığını bildirdiğinde, hemen aklıma yıllar önce kayınvalidemden öğrendiğim ve severek yapıp yediğim Portakallı Tavuk geldi. Portakal aroması tavuğa güzel bir koku ve tat katıyor. Bu hoş tarifi Mandalinalı ve Portakallı Lezzetler etkinliğine gönderiyorum.

Malzemeler

2 adet derisi çıkarılmış tavuk göğüs eti

1 büyük kuru soğan

2 adet portakal kabuğu rendesi

1 adet portakalın suyu

1 küçük paket krema

2-3 yemek kaşığı sıvı yağ

Tuz, karabiber

Yapılışı:

2 adet tavuk göğsü fileto şeklinde ikiye ayrılır. Elde edilen dört parça ezilerek inceltilir.

Sıvı yağ ile yağlanmış teflon tavada, harlı ateşte her bir tavuk parçası önlü arkalı kızartılarak, suyunu salmadan mühürlenir. Uygun büyüklükte bir fırın kabına alınır.

Soğanlar ince doğranır (Özellikle soğanı doğramanızı, rende yapmamanızı öneriyorum. Rendelerken açığa çıkan soğan suyu kavrulma sırasında karışımı çok acılaştırıyor). Portakalların kabuğu rendelenir. Bir adet portakalın suyu sıkılır.

Tavuğun kızartıldığı teflon tavaya portakal kabuğu rendesi konur, orta ateşte bir-iki dakika çevrilir.

İnce kıyılmış soğanlar eklenir. Soğan yumuşayana kadar çevrilir.

Portakal suyu ilave edilir. Suyunu çekip hafif karamelleşene kadar kısık ateşte pişirilir.

200 ml krema eklenir, iki-üç dakika süreyle çevrilir. Tuz ve karabiber eklenir.

Karışım fırın kabındaki tavukların üzerine dökülür. Önceden ısıtılmış 200 C fırında yaklaşık 30 dakika kadar pişirilir.

Haşlanmış sebze ile servis edilir.

Afiyet olsun.

2011'in İlk Günü ve Adaçayı

2011-01-01T23:15:00.000+02:00

2011'in ilk gününü doğayla baş başa geçirdim.

Limon tomurcuklarını seyrettim,

çiçeklerini kokladım.

Tazecik radikalardan topladım biraz, haşlamak için.

Bir iki dal kuşdili kopardım. Tavuk yemeklerine koymak için.

En sevdiğim ot, arapsaçı. Tazecik olanlardan topladım birazcık da.

Pazardan alamam ben arapsaçını. O kadar çok sevmeme rağmen anasonumsu kokusunu, yine de hoşlanmam pazarda satılan kartlaşmış arapsaçının ağır kokusundan.

Kendim toplamalıyım bu nedenle, tazecikken, kokusu tam kıvamındayken.

Ve adaçayı topladım 3-4 sap.

Taze adaçayı ile rayihası tam yerinde çay yapmak, biraz da et yemeklerine koymak için.

Hepsinden birazıcık. Onları seven başka insanlara, kuşlara, kuzulara, böceklere, diğer sevenlerine de kalsın
ve de
en önemlisi yaşamlarını sürdürmeye devam edebilsinler diye.

Eve gelince de suyumuzu kaynatıp adaçayımızı yudumladık şifa niyetine.

Meksika Pilavı

2010-12-31T10:05:00.002+02:00

Sevgili Sihirli Yazılar beni yazılarıyla büyülemekle kalmıyor, dünya mutfakları serisiyle de soframı zenginleştiriyor. 2010 yılına, Sihirli Yazılar'dan öğrendiğim ve çok hoşuma giden Meksika Pilavı ile veda ediyorum. Tarife sadece maydanoz ekledim, ölçüleri ve pişirme şeklini kendime göre ayarladım. Belki gerçek Meksika Pilavından, biberimin acı olmaması dışında da eksiklerim veya farklarım vardır. Ben pişirdiğim şekli sizinle paylaşıyorum.

Malzemeler

2 su bardağı yasemin pirinç (Kavurmaya uygun bir pirinç olduğu için tercih ettim)

4 çorba kaşığı sıvı yağ

2 su bardağı tavuk suyu

1 büyük soğan

2 diş sarmısak

1 adet yeşil biber

1 adet kırmızı biber

1 adet domates (Domatesin çekirdek kısmını kullanmadım)

1/2 demet maydanoz

Tuz

Yapılışı

Pirinç nişastası çıkacak şekilde yıkanır ve iyice süzdürülür. Soğan yemeklik doğranır. Biberler, domates ve maydanoz yıkandıktan sonra ince doğranır.

Kıyılmış soğanlar ve bütün haldeki sarmısaklar yağda çevrilir. Rengi değişmeye başlayınca sarmısaklar çıkarılır ve pirinçler eklenir. Pirinçler parlaklaşıncaya kadar kavrulur.

İki su bardağı tavuk suyu ve tuz konur. Maydanoz hariç diğer sebzeler eklenir. (Biberleri ve domatesi diri kalmaları için kavurmadım) Tencerenin kapağı kapanır. Kaynamaya başlayınca ateş kısılır. Kısık ateşte yaklaşık 15 dakika pişirilir.

Ocağın altı kapatıldıktan sonra pilavın üzerine maydonoz eklenir. Tencerenin üzerine bir kağıt havlu serilir ve kapağı kapatılır. 10 dakika dinlendirildikten sonra pilav karıştırılır ve 5 dakika daha dinlendirildikten sonra servis edilir.

Afiyet olsun.

Tatlı Merhaba ve Ödül

2010-12-29T12:34:00.000+02:00

Merhaba,

Bir süreliğine evimden uzakta olmam gerekiyordu. Yemek yapamayacaktım ama internete ulaşıp blog dostlarımı ziyaret edebilecektim. O nedenle "kısa bir ara" yazmaya gerek duymamıştım. Günlerim tahmin ettiğimden de yoğun geçince kendime ve sizlere ayıracak zaman bulamadım ne yazık ki.

Şimdi kendi şehrimde ve evimdeyim. Yeni bir tarif hazırlamayı beklemeden size merhaba demek istedim. Aslında Aralık Tatları grubunda yer alması gereken Dokuzuncu Bulut Sevgili Aslı'nın tarifi üzerine yaptığım enfes çikolatalarla size tatlı bir merhaba diyorum.

Tarifi Dokuzuncu Bulut'dan alabilirsiniz. Çikolata miktarım büyük kalıplara yetmeyeceği için küçük kalıplar kullandım. İç malzemem ise cennet elması ve portakal kabuğu. Aslı'nın muhteşem renklerine ulaşamadım, sadece o güzel renklere ulaşabilmek için bile kabak ile tekrar denemeyi düşünüyorum. Kalıbım fiındık için çok uygun olduğu için ben fındık da ekledim tarife.

Sizlerden uzak olduğum süre boyunca bir de ödül gelmiş bana Şifalı Yemek Tariflerinin sahibi değerli Fuat Bey'den. Kendisine çok çok teşekkür ediyorum ve bu ödülü tüm blog dostlarımla paylaşıyorum. Öğle tatili aram bitmek üzere. İlk fırsatta siz dostlarımı ziyarete geleceğim.

Alternatif Kapuska

2010-12-19T15:39:00.001+02:00

Evlenene kadar hiç kapuska yememiştim. Eşimin sevdiğini öğrenince kayınvalidemden tarifini alıp pişirmiştim. Hayatımda ilk kez kapuskayı tatmış ve hayret, çok sevmiştim. Kapuska pişirmeye devam ediyorum ve severek yiyoruz. Benim yaptığım kapuska beyaz lahanadan ve kıymalı. Kırmızı lahanayı ise kapuska olarak hiç düşünmemiştim.

Nami nami' den farklı bir kapuska öğrendim. Et yemeklerinin yanında servise uygun bir garnitür olarak düşünülmüş.

Benim bildiğim kapuskadan çok farklı, belki bu şekilde adlandırmak doğru da değildir. O nedenle alternatif kapuska olarak isimlendirdim.

Bu alternatif lezzeti çok beğendim. Acaba siz ne düşüneceksiniz?

Malzemeler

1 kg kırmızı lahana

2 adet kırmızı soğan

250 gram kuru erik (Burada bir değişiklik yapmak zorunda kaldım. Eşimin aldığı kuru meyvelerin erik olduğunu düşünmüştüm. Meğerse çekirdekli üzümlerdenmiş. Neden olmasın dedim ve çekirdeklerini çıkararak bu üzümleri kullandım)

200 ml portakal suyu

2 çorba kaşığı zeytinyağı

2 çorba kaşığı balsamik sirke

Tuz

Taze çekilmiş karabiber

Yapılışı

Kırmızı lahana sert damarları çıkarıldıktan sonra şeritler halinde, soğan piyazlık olarak doğranır.

Soğan zeytinyağında yumuşamaya başlayana kadar çevrilir. Kıyılmış kırmızı lahana eklenir 5-7 dakika çevrilir.

Portakal suyu, balsamik sirke, ikiye bölünmüş kuru erik ve tuz eklenir. Kapağı kapatılır. Ara ara karıştırılarak kısık ateşte 40-45 dakika pişirilir. Gerekirse su ilave edilir.

Lahanalar piştikten sonra servis tabağına alınır ve üzerine karabiber serpilir.

Afiyet olsun

Nar Suyu

2010-12-17T10:02:00.000+02:00

Kutsal bir ay ve kutsal bir gündeyiz. Aşure de bu ayın simgesi olmuş neredeyse. Aşure tarifi vermiyorum bugün ama bence aşureye en çok yakışan süsleme malzemesi 'nar'ın suyu konum. Muharrem ayı ile nar mevsiminin birbirinden çok uzaklaştığı yıllarda aşurenin üzerindeki narı nasıl özlediğim hala aklımda.

Önüme genişçe bir kap alıp içinde nar ayıklamasını severim. Sonra kaselere dağıtır, bir tatlı kaşığı ile ikram ederim. Kaşık kaşık nar tanesi yenir bizim evde.

Nar ayıklamak çocukluğumdan kalan bir oyunun devamıdır. Rahmetli babaannem narın tanelerinden sadece birinin içinde cennet meyvelerinin tadı olduğunu söylerdi. Eğer ona ulaşmak istiyorsak bir tek tanesini bile unutmadan, dökmeden, kaybetmeden ayıklayıp yemeliydik. Çocuklukta edinilen alışkanlıkların gücü ne büyük. Çocukluğum çoook gerilerde kaldı ama ben bir tek nar tanesini bile kaybetmeye razı olamam hala.

Nar suyu için de önce ayıklarım tek tek, sonra bir süzgecin üstüne alır, çekirdeklerini kırmadan ezerim. Süzgecin altındaki haznede berrak mı berrak, olağanüstü renkli bir sıvı toplanır. Narın cinsine göre bazen saf, bazen sulandırılmış, bazen de biraz şeker ekleyerek sunarım.

Ama öyle günler oluyor ki eliniz ermiyor bir türlü narı ayıklamaya. Bakıyorum kabukları kuruyor, nar küsmeye başlıyor. Eski günlerdeki gibi askı yapıp tavana asmamız da mümkün değil. Biraz daha kalsalar tabana değen yüzeylerinden çürümeye başlayacaklar.

Konusu geçtiği bir gün çok sevgili arkadaşım Emel, narları limon gibi sıkmamı önerdi. Acı olmuyor mu diye sorduğumda hayret edilecek şekilde acısının olmadığını söyledi. Aklımın bir köşesine yazdım bunu.

Nar zamanın gelmesiyle arkadaşlarımın nar önerileri de dikkatimi çekmeye başladı. Sevgili SusamÇörekotu ne güzel anlatmış narın yararlarını. Sevgili Selda da kolay yolunu göstermiş nar soymanın. Bir arkadaşım daha narın üstüne vurarak nar tanelerinin nasıl kolayca çıkarılacağından söz etmiş. Ama onun postuna ulaşamadım, belki sizler hatırlarsınız. Sevgili Nesrin nar şurubunun yapılışını anlatmış güzelce. Üstelik portakal gibi ikiye bölüp de sıkabilirsiniz demiş. Tıpkı canım arkadaşım Emel gibi.

Dün akşam limon-portakal gibi sıkma işini bana küsmek üzere olan narlarımda denemek istedim. Çok fazla baskı uygulayıp nar zarlarının ve kabuğunun acısının suya geçmesine yol açmamak için, elde, limonluk kullanarak sıktım. Oluşan minik sıçramaların etrafa dağılmaması için limonluğu derin kenarlı bir kap içine yerleştirdim.

Elde ettiğim nar suyunda çok hafif bir acımsılık var, ama çocuklar bile rahatça içebilir. Bekleyince acılığı artar mı bilmiyorum, amacımız zaten taze taze içmek. Rengi hafif bulanık da olsa göz zevkini bozacak düzeyde değil.

Sıkıldıktan sonra kabuklarda az miktarda nar tanesi kalıyor, resimdeki gibi. Kalan bu nar tanelerinin de atılmasını izin vermedim doğal olarak.

Narı limon gibi sıkmayı test ettim ve kullanabileceğim bir yöntem olarak onayladım.

Sakız Volkanı

2010-12-14T12:17:00.000+02:00

Bu kurabiyeler birer damla sakızı volkanı. Damla sakızı lavları kraterden akarak şeffaf çıtırlar oluşturuyor volkanın etrafında. Kraterdeki sakızın kenarları çıtır, içi yumuşacık oluyor. Lav akıntılarının çıtırlığı görülebilsin diye koparıp kraterlerin ortasına sapladım.

Bu kurabiyeyi marmelatlı kurabiyelerden esinlenerek yapmıştım. Sevgili Hasret'in etkinliği başlayınca bu yarı-özgün tarifimle katılmak istedim. Hasret'ciğim umarım beğenirsin.

Bloglardaki yapım aşamalarını gösteren resimler çok yararlı oluyor. Okuyarak anlayamadığım bazı şeyleri fotoğraflardan çıkarabiliyorum. Ama yemek yaparken fotoğraf çekmek bana çok zor geliyor. Yemeğin belirli bir aşamasına gel, elini yıka, kurula, fotoğraf çek, tekrar elini yıka, kurula yemeğe devam et. Bir aşamada daha aynısı. Hele bir de akşam yemeği yetiştirmeye çalışıyorsam mümkün olmuyor bu. Bu kez etkinliğe katıldığım için aşamaların fotoğrafların çekmek için zorladım kendimi.

Malzemeler:

125 gram tereyağ
1 yumurtanın sarısı
2 su bardağı un
Çay kaşığının ucuyla kabartma tozu
2-3 yemek kaşığı hazır damla sakızı macunu (Damla sakızı macunu çok tatlı olduğu için hamura şeker koymuyorum)

Yapılışı:

Tereyağı oda sıcaklığına getirirlir. Un ve kabartma tozuyla karıştırılır. Yumurta sarısı eklenir ve özleşene kadar yoğurulur.

Yaklaşık 2 santim çapında bir rulo haline getirilir. 16 eşit parçaya bölünür. Her bir parça dikey hale getirildikten sonra parmakla bir krater açılır.

Kraterlere çay kaşığı ile damla sakızı macunu yerleştirilir.

170 dereceye ısıtılmış fırında yaklaşık 30 dakika pişirilir. Pişirme süresi fırınlara göre farklılık gösterdiğinden süreyi fırınınıza göre değiştirmeniz gerekebilir.

İstenirse fırından çıktıktan sonra pudra şekeri serpilebilir.

Afiyet Olsun

Eyvah Don Var !

2010-12-12T16:52:00.002+02:00

Kış soğukları başladı mı, annemin bir gözü bulutlarda bir kulağı dayımlarda olurdu. Ilık geçen kışlarda bile en azından bir iki gece "havanın don yapması" kaçınılmazdı.

"Bugün hava alçak korkmayın" veya "Bugün hava yüksek tetikte olalım" gibi esrarengiz konuşmalar geçerdi büyüklerin arasında. Sonra birden, nasıl nereden geldiyse don haberi, akşamın zifiri karanlığında annem alarm zillerini çalar, herkesi seferber ederdi. Bodruma inilir, eski "çaput" bohçası açılırdı. Bu bohçada eskimiş (gerçekten eskimiş, modası geçmiş değil) giysiler, divan örtüleri, perdeler bulunurdu. İşi yapan annem babam, biz çocuklar üşüyerek, titreyek peşlerinde. Karanlıkta, ay ışığında bahçemizin korkutucu, ağaçlarımızın gizemli görüntüsü karşısında büyüklerimizin yanına sığınmış halde.

Çaputlar alınır, bir kısmı ince şeritler halinde yırtılıp bağcıklar elde edilir. Sonra sırasıyla önce iki limon ağacımızın başına gidilir. Gövdesine güzelce çaputlar sarılır, bağlanır. Sonra portakal, mandalina ağacımıza gelir sıra. Neyse ki narenciye sayımız çok az, yoksa çaput mu yeter onları giydirmeye.

Eve girilmeden önce bir iş daha vardır yapılması gereken. Oldukça büyük bir kaba su doldurulur, en kuytu yere, merdiven altına konur. "Buraya don vurmaz, hayvanlar buradan su içebilir" derdi annem. Sonra önemli bir görevi yerine getirmenin huzuruyla eve girilir. Ağaçlar giysilere sarılmış, hayvanların suyu sağlanmış.

Dedemin de bir sürü mandalinası portakalı vardı. Ama onların gövdeleri sargıya ihtiyaç duymazdı, onlar turunca aşılıydı. Hayatımın ilk bilgilerinden biriydi sanırım bu, turunç ağacını kalbimde saygın bir yere oturtan bilgi. Ama dayımlar don haberiyle koşarlardı dedemin bahçesine, seraların talaş sobalarını yakmaya.

O zamanlar "sokak çocuğu" diye, gündüzün çoğunu sokakda geçiren, üzerinde anne-babasının fazla kontrolü olmayan çocuklara denirdi. Herşeye rağmen hepsinin gece oldu mu gidecek bir evleri vardı.

O zamanlar da her mahallenin bir "delisi" vardı. Sokaklarda yaşamayı seven ya da kendini etrafındakilerden soyutlamış, kendi dünyasında yaşayan. Ama herkes bilir onun evinin neresi olduğunu. Kolundan tutup evine teslim edilirdi mahalle sakinleri tarafından.

O zamanlar, don oldu mu tek derdimiz, narenciyelerimiz ve su bulamayacak hayvanlardı.

O zamanlar, bankamatik köşelerinde donarak ölen sokak çocukları ve adamlarının olmadığı zamanlardı.

Not: Değerli AğzıBozukDüşmanı 'na bana hatırlattıkları için teşekkür ediyorum.

Tavuk Dürüm

2010-12-10T16:54:00.094+02:00

Oğlum tavuksal bir evrim içinde. Tanımın saçma olduğunun farkındayım, yine de durumu ancak böyle açıklayabiliyorum.

Önceden ağzına tavuk koymazdı. Sonra tavuk pişirdiğimde mutfağa girmez oldu. Hafta içi yemeklerimizi mutfakta yediğimiz için, tavuk pişirmeyi hafta sonuna bırakmıştım. Evrimin son halkası olarak artık tavuk bulunan sofralara da oturmaz oldu. Umarım sonu tavuk piştiği gün eve gelmemek olmaz.

Hafta sonları tavuk pişirmek ve sofrada hep birlikte olmak istiyorum.

Oğlum sofrada tavuk olduğunu da görmesin diye bizim için tavuğu dürümün içine sakladım. Onun tercihi ise kese yoğurtlu ve ballı dürüm.

Oğluma herhangi bir şey söyleyemiyorum. Tavuk çiftlikleri ile bir program seyredip, kısacık yaşamları boyunca ayakları çimene basmamış, zevkle toprağı gagalayıp bir solucan yiyememiş hatta güneşi görememiş, açık havayı soluyamamış olduklarını öğrenince kendimi çok acımasız ve kötü görüp tavuk yiyemez olmuştum. İki yıl kadar ağzıma tavuk eti koymadıktan sonra kızımın doğumuyla birlikte hayvansal protein almalıyız şu ya da bu şekilde deyip acımasızlık ve kötülüğümü bir yana bırakıp tavuk yemeye başlamıştım. Benim hayatım böyle et yememe yeme periyotlarıyla sürdüğü için oğlumu da zorlayamıyorum.

Malzemeler

4 adet Lavaş ekmeği (Sevgili Zeliha'nın tarifi aklımda, kendi lavaşımı yapacağım günleri bekliyorum, bu kez de hazır alındı)

1/2 kg tavuk (herhangi bir parçası)

2 çorba kaşığı zeytinyağı (göğüs eti gibi yağsız bir parça ise kavurma aşamasında biraz daha yağ eklenebilir)

1 tatlı kaşığı limon suyu

1 tatlı kaşığı kekik

1 tatlı kaşığı pul biber

Yarım çay kaşığı köri

Tuz

1 orta boy kuru soğan

Yeşillik maydanoz, dereotu, marul

Yapılışı:

Tavuk kuşbaşından biraz daha küçük doğranır. Zeytinyağı, limon suyu ve tuz ile karıştırılır. Bir saat kadar buzdolabında bekletilir.

Bu arada yeşillikler yıkanır, suyu iyice süzdürülür. Soğan piyazlık doğranır, 1 çay kaşığı tuzla ovulur, acı suyu alındıktan sonra fazla tuzu gidermek için yıkanır ve süzülür (Bu aşama benim gibi soğan acısından rahatsız olanlar için, soğanı kütür kütür sevenler ve soğandan yararlanmak isteyenler öldürme(!) işlemini atlasınlar). Maydanoz, dereotu kalınca kıyılır ve soğanla harmanlanır.

Teflon tava ısındıktan sonra tavuklar eklenir. Harlı ateşte çevrilerek kavrulur. Kavrulma işlemi tamamlanınca baharatlar eklenip ocağın altı kapatılır. (Baharatları önceden koyunca oluşan yanık tatları hoşuma gitmiyor, istenirse soslama aşamasında da baharatlar eklenebilir)

Lavaş ekmeği ısıtılır, içine alabildiği kadar kavrulmuş tavuk, maydanozlu soğan ve diğer yeşillikler konur.

Afiyet olsun.

Eric ve Bir Mim Daha

2010-12-09T12:23:00.005+02:00

Eric (Faust)

Terry Pratchett

Diskdünya serisine, daha doğrusu Disk Dünya'ya hayranlığımı daha önce de söylemiştim. Serinin Türkçe'ye çevrilen son kitabı Eric'i de okudum. (Nedense bu serinin çevirisi çok geç yapılıyor.)

Terry Pratchett, üç dileği en büyük krallığa sahip olmak, en güzel kadınla beraber olmak ve ölümsüzlük olan 13 yaşındaki birinin üzerinden giderek isteklerimizle disk dünya usulü dalga geçiyor. Bu imkansız hayallere ulaşmanın aslında bizden neler götüreceğini Faust ve İlahi komedya'ya göndermelerle anlatıyor.

Alt kademe görevli iblis Dünyanın En Büyük Kralını hakimiyeti altına alıp, insanları öldürtüp en kanlı vahşeti uygulattığında iblisler kralı ne diyor dersiniz?

-Bütün insanları öldürttün ne oldu? Çabucacık mutlu avlaklarına, ya da her neyse oraya gittiler. Koca bir kıtanın zihnini curufa döndürebilecek eksiksiz bir bürokrasi ve vergi sistemi icat ettirseydin ya-

Dünyanın en güzel kadını Troyalı Helen'i doğurduğu birsürü çocuğuyla başetmek zorunda kalan bir ev kadını olarak buluyoruz karşımızda.

İstediğin ölümsüz olmaksa evrenle birlikte varolacaksın, milyonlarca yıl bekleyeceksin insanların sırasının gelmesini. Bir o kadar da insanlar gittikten sonra yalnızlığı yaşayacaksın.

Pratchett ISO talimatları hazırlamak ya da okumak zorunda bırakılmışcasına ne güzel yorumlamış; Cehennem azabı olarak günahkarlara talimatname okutuyor Disk Dünya'nın infernosunda.

Daha Pratchett türü onlarca gülümseten cümle ve diskdünyada yaşamanın keyfi var bu kitapta.

Bir Mim Daha

Sevgili Mine beni mimlemiş. Bir kişiyi seçip onunla neler yapmayı sevdiğimi yazmamı istemiş. Mine'ciğimin mime cevabının çok hoşuma gittiğini bir de buradan söylemek isterim.

Ben eşimi seçtim. Bakın onunla birlikte neler yapmayı seviyorum:

- Bilgisayarda adventure oyunları oynamayı.

Diskdünyayı da onunla birlikte oynadığımız bir oyunda tanımıştım. Karşılıklı çılgın fikir yürütmelerle devam ederiz oyunlara. Hele internet öncesi çağda, her sıkıştığımız noktada bir walkthrough'a ulaşma imkanımız olmadığı günlerde daha zevkliydi birlikte oyunlarımız. Monkey Island, Day of the Tentacle, Zack McKracken, Sanitarium, Grim Fandango nerdeyse her karesi aklımda olan oyunlar

- Dizi izlemek

Birlikte izlediğimiz diziler çok az. Galiba Galactica'dan beri ortak izlediğimiz dizi olmadı. Neler anlamsızdı, neler harikaydı, bir sonraki bölümde ne olacak tartışmalarının zevkini çok az yaşasak da herbiri unutulmaz.

- Bütün eşyalarımızı yerleştirip arabaya bindikten sonra haritayı açıp, nereye gideceğimize karar vermek, en dolambaçlı, en ıssız yolları seçmek.

Bu işin zor yanı da var. Önceden belirlenen bir yer olmayınca, otel aramak, bulduğuna razı olmak gibi. Ama bu birlikte yapmayı en çok sevdiklerimden.

-Ev işlerini birlikte yapmak.

İnanılmaz derecede sevdiğim şık bu olsa gerek. Yaptığım işlerin yorgunluğu da sıkıntısı da binde birine düşüyor birlikte yapınca.

Aklıma hemen gelen bunlar, daha pek çok şey var muhakkak ama sanırım bu kadarı yeterli.

Pesto Soslu Spagetti

2010-12-08T13:04:00.002+02:00

Anneme TV reklamlarında gördüğümüz gibi spagetti pişirmesi için neredeyse yalvarırdık. Bu isteğimizi ancak yılda bir iki kez yapardı. Çoğunlukla tercih ettiği ise kendi usulü çubuk makarna pişirmekti.

Önce spagettileri demet demet paketinden çıkarır, bir kabın içine yaklaşık 5'er santim uzunluğunda kırardı. Sonra kaynayan suya biraz tuz ve kırılmış makarnaları eklerdi. Piştiğinde, -makarna ustalarına inat edercesine- musluğun altına koyar, soğuk suyla doldururdu tencereyi. Kaynayan suyun ilk sıcağı geçince makarnaları süzgeçe boşaltır, bol soğuk suyla yıkayarak iyice soğutur ve diriltirdi.

Sonra tencerede bazen tereyağ, bazen zeytinyağı olmak üzere yağı biraz ısıtır, suyu süzülmüş makarnayı içine koyar, bir güzel çevirirdi.

Makarnayı tabaklarımıza dağıttıktan sonra üzerine izmir tulumu rendesi veya kavrulmuş kıyma eklerdi.

Artık rahmetli annemin bol domatesli, hüüp diye dudaklarımızdan içeri çekeceğimiz uzun spagettileri pişirmek için niye bu kadar isteksiz davrandığını anlıyorum. Annem gbi titiz bir kadının ağzımızın etrafına, çenemize yapışan kırmızı renkli yağlı, spagettilere tahammülü çok zormuş. Onun gözüyle bakınca TVde çocukların spagetti yiyişi benim hiç iştahımı açmıyor. Çatala dolanmış bir ağız dolusu spagettiyi ağızlarına sığdırmaya uğraşmalarını da, çeneye yapışmış yağlı artıkları da görmemeye uğraşıp çocuğun sevimliliğine odaklanıyorum.

Ben çocukluğumda yemeyi istediğim şekilde spagetti pişirdim hep. Uzun uzun, bol domatesli, bol sebze soslu. Son zamanlarda baktım ki ben de biraz kısaltsam mı spagettilerin boyunu diye düşünmeye başlamışım. Ben böyle düşünürken iki kat boydaki uzun spagettiler girmeye başladı evimize. Makarna konusunda düşündüklerimle yaptıklarım ters yönde kısaca.

Bu kez uzun makarnaları farklı bir sosla denemek istedim. Balkonumda her daim fesleğenim olduğundan makarna için hazırladığım soslara fesleğen yapraklarını ince kıyıp koyuyordum ama meşhur pesto sosu denememiştim.

(Bu makarnayı pişirdikten hemen sonra Sevgili Handan 'ın tarifi geldi. Handan'ın tarifini daha sonra deneyeceğim)

Pesto sosu için Cafe Fernando' nun tarifinden yaralandım. Kısa sürede tüketilecek miktarda hazırladım, belki ağız tadımıza uymazdı.

Verilen miktarları orantısal olarak azaltmaya çalıştım ve tarifte var olan cevizi eklemedim.

İlk kez yapacağım bir tarif olduğu için terazi kullanarak gram gram tarttım. Sonra göz kararı el ayarı ölçüsüne döndüreceğim sanırım, belki biraz fesleğen ve yağ miktarını da azaltabilirim.

Malzemeler

Makarna:
Yarım paket uzun spagetti
1 tatlı kaşığı tuz
10 su bardağı su

Pesto Sos:

40 gram fesleğen yaprağı (iri yapraklı fesleğen çiçeğinden)
30 gram parmesan peyniri
15 gram çam fıstığı
1/4 su bardağı zeytinyağı
2 diş sarmısak (orantısal olarak bir diş koymamız gerekir ama ben 2 diş koydum)
Yarım çay kaşığı tuz

Yapılışı:
Pesto Sos:
Sapları ayıklanmış fesleğen yaprakları yıkanır ve suyu süzdürülüp nemi alınır.
Çam fıstıkları kısık ateşte yavaş yavaş kavrulur ve soğumaya bırakılır
2 diş sarmısak tuzla birlikte macun kıvamında ezilir.
Parmesan peyniri rendelenir.
Rondonun içine sırasıyla fesleğen yaprakları, ezilmiş sarmısakları koyup macun kıvamına getirilir. Zeytinyağını ekleyip karıştırılır. Sırasıyla peynir ve fıstık da eklenip hemhal olana kadar karıştırılır. Bu haliyle buzdolabında 2-3 gün saklanabilirmiş, uzun süreli saklamalar için derindondurucuyu öneriyor Cafe Fernando.
Bu ölçülere göre yoğun bir fesleğen tadı ve kokusu elde ediliyor, sarmısak ise hemen hemen hiç farkedilmiyor.

Makarna
Kaynayan suyun içine tuz eklenir. Ardından spagettiler konur, ara ara karıştırılır. Kıvamında piştiğinde iki kepçe kaynama suyundan ayrılır ve pesto sosun inceltilmesinde kullanılır.

Makarna bir süzgece dökülür. Ayrı bir tavada pesto sos ayrılan makarna suyu ile inceltilir. Süzülen makarna üzerine eklenir. Hafif çevirme hareketi ile sosla makarnanın bütünleşmesi sağlanır.

Afiyet olsun

Yukarıdaki fotoğrafa gelince; Fotoğraflarım çok iyi çıkmadığı için renkleri de iyi yansıtamıyor. Aslında spagettiler çok hoş bir yeşil renge sahipti. Bu görüntüyü pancarın güzel rengi ile süslesem nasıl olur dedim ve az bir miktar üzerinde deneme yaptım.

Sumak Ekşili Etli Sarma

2010-12-06T12:49:00.001+02:00

Yaprak sarmasının mutfaklarımızdaki yeri özeldir. Yörelere göre farklı içler kullanılır, farklı sarma şekilleri uygulanır. Hepsi birbirinden lezzetli olur ve soframızda baş köşeye yerleşir. Yıllar önce seyrettiğim bir dizide Roma İmparatoru ahçısına kızıyordu, asma yapraklarının içine bir şeyler koyup yemek niyetine önüne getiriyor diye. Bizim içinse özel bir yemektir ve özel olmaya devam edecektir.

Tarifini vereceğim sarma annemin etli sarması ile bir arkadaşımdan öğrendiğim sumak ekşisinin harmanlanmış hali. Sumak ekşisini özellikle etli sarmada çok seviyorum, kendine has ekşisi sarmanın lezzetini arttırıyor.

Malzemeler:

500 gram salamura asma yaprağı (ölçüleri salamura yaprağa göre verdim. Taze yaprak kullanıldığında, yaprak hafif çekeceği için iç harcının artırılması gerekecektir.)

250 gram kıyma

2 büyük boy kuru soğan

1 su bardağı pirinç

1/2 çay bardağı sıvı yağ (kıyma yağlı ise yağ eklemeye gerek yok)

2 çorba kaşığı domates salçası veya biber-domates karışık salça

1/2 şer demet maydanoz, dereotu

2 çorba kaşığı kırık sumak tohumu (pul sumak değil) ve 1 çay bardağı su

1 çay kaşığı karabiber

1'er tatlı kaşığı kimyon, kuru kekik, kuru nane

Tuz

Yapılışı:

Kırık sumak tohumları bir kaba konur, üzerine 1 çay bardağı su eklenir. Diğer hazırlıklar tamamlanana kadar bekletilir.

Salamura yapraklar tuzunu salması için bir gece önceden suya konmuşsa kaynayan suya demet demet atılarak 2-2,5 dakika (taze yaprağa göre biraz daha fazla tutmak gerekiyor) kaynatılır. Soğuması için beklenir.

Önceki akşamdan suya koyarak tuzunu gidermemişsem söyle bir yöntem uyguluyorum. Salamura suyunu iyice süzdürdükten sonra yaprakları sıcağa dayanıklı bir kaba koyuyorum. Üzerini kaplayacak kadar kaynatılmış su ekliyorum ve bekliyorum. Çaydanlığa tekrar su koyup kaynamaya bırakıyorum. Su kaynamaya başlayınca, yaprakların suyunu süzüp yeniden kaynamış suyu ekliyorum. Bu işlemi üç kez tekrarladığımda yaprakların tuzu giderilmiş olduğu gibi, yaprakları kaynatma işlemine de gerek kalmıyor.

Yapraklar soğurken iç hazırlanır. Pirinç yıkanır suyu süzülür. Soğan çok ince çentilerek doğranır. Yeşillikler ince olarak kıyılır.

Islatılmış sumak bir çay süzgecinden geçirilir. Elde edilen yaklaşık 1 çay bardağı miktarındaki ekşi su, sarma harcına eklenir. Kıyma, baharatlar, salça ve gerek duyuluyorsa yağ da eklenir. Son olarak yapraklardan bir parça tadılarak, yapraktaki tuz miktarını da dikkate alarak kafi miktarda tuz konur. Harç iyice karıştırılarak kıymanın suyu ve baharatları emmesi sağlanır.

Harç yapraklara klasik usulde sarılır. Etli sarmalar zeytinyağlı sarmalara göre biraz daha kalın yapılır.

Etli sarmalar yalancıya göre daha kolay pişmesine rağmen ben yine de taze yaprak sarmasında anlattığım gibi annemden öğrendiğim şekilde dikey olarak tencereye yerleştiriyorum. Bu şekilde yerleştirildiğinde tencere boyutunun iyi ayarlanmasını ve eğer boşluk kalırsa patatesle doldurulması gerektiğini hatırlatırım.

Eskiden kıyma alındığında, kasaplar kıyma etinin çıkarıldığı kemikleri de küçük küçük parçalayarak kıymayla birlikte verirlerdi. Şimdi böyle bir uygulama yok, en azından bizim buralarda.

Annem mutlaka düzgün kemik parçalarını tencerenin dibine yayar, sarmaları üzerine dizerdi. Bir kaç parça kemiği de en üste kapama yapraklarının üzerine koyardı . Sarmalar kemik suyunda pişmiş olurdu.

Ben tencerenin dibine yaprak saplarını koymak yerine (çünkü tuz miktarını artırıyor ve sumak koyduğum için sapların ekşiliğine de ihtiyaç kalmadığından) ayıkladığım maydanoz dereotu saplarını güzelce yıkayıp tencerenin dibine seriyorum. Yırtık yapraklar varsa sapların üzerine de bir sıra yaprak seriyorum, bu kez yapraklarımda hiç yırtık yoktu ve düzgün yaprakları dibe sermeye kıyamadım.

Sarmalar tencereye dizildikten sonra yarım çay bardağı su eklenir. Sarmaların üzeri bir sıra yaprakla kapatılır. İç kapak olarak daynıklı bir porselen tabak yerleştirilir. Tencerenin kapağı da kapatıldıktan sonra buhar çıkana kadar orta ateşte, ardından kısık ateşte yaklaşık 40 dakika pişirilir. Pişme tamamlanmadan suyu bitecek olursa yarım çay bardağı kadar sıcak su ilave edilir.

Pişme sırasında sarmaya konan su miktarını az veriyorum. Ama sarmanın suyunu da yemeyi sevenler daha fazla su ekleyebilirler.

Afiyet Olsun.

Lavaş Krakerleri

2010-12-04T04:06:00.001+02:00

Bu nefis krakerleri Nami Nami 'de gördüm ve tabiri caizse vuruldum. Kıtır, çıtır tatlara bayılırım, Satılan mısır ve patates cipsleri bana çok yağlı ve çok tuzlu geldiğinden yiyemem. Bu kolaycacık hazırlanan krakerler benim çıtır yeme isteğimi karşıladı. Eğer benim gibi hazır çıtırları yiyemeyenlerdenseniz bu tarifi deneyebilirsiniz. Üzerine değişik baharatlar serperek lezzetlendirmek de mümkün.

Malzemeler

İnce lavaş yufkaları

Mayonez

Susam, çörekotu, haşhaş tohumu, kırmızı pul ve toz biber veya uygun gördüğünüz tüm baharatlar, peynir

Yapılışı

Lavaş üzerine çok ince bir mayonez tabakası sürülür. Üzerine arzu edilen tohumlar ve baharatlar, isterseniz peynir rendesi serpilir. (Nami nami tuz da öneriyor, ben kullanmadım) Mutfak makası ile atıştırmalık boyutlarda kesilir.

Önceden ısıtılmış 200 derece fırında kızarana kadar tutulur.

Nami nami özellikle uyarıyor, gözünüz üstünde olsun, hemen yanabilir. Bu korkudan olsa gerek ben çok kızarmadan aldım. Bu haliyle de çıtırı tam kıvamındaydı. Ertesi güne kalanlar bile çıtırlığını kaybetmedi.

Afiyet olsun

Garnitürlü Kereviz ve Blog Oscarları

2010-12-03T03:06:00.000+02:00

Acilen yemek yetiştirilmesi gereken günlerin kolay yemeklerinden biri. Konserve garnitür kullandığım için böyle diyorum. Garnitür evde hazırlanacak olunca hazırlaması uzayacak haliyle.

İşin içinde soğan doğramak ve kavurmak olmayınca bana yemekler hep kolay gelir ama garnitürlü kereviz gerçekten şipşak yemeklerden biri. Hazırlaması kolay, pişmesi çabuk, kereviz sevenler için lezzeti güzel.

Malzemeler:

2 adet büyük yumrulu kereviz

8 çorba kaşığı garnitür

1 tatlı kaşığı nişasta

1/2 limonun suyu

4 tatlı kaşığı zeytinyağı

Tuz

Yapılışı:

Kerevizlerin sap kısmı kesilir, yumruların kabukları derince alınır. Yıkandıktan sonra ortadan ikiye bölünür. Ortaları oyularak çıkarılır. (Kabak oyacağı ile eğimli olarak girip, beş-altı darbede ortasını rahatça oyabiliyorum)

Çıkarılan kereviz içlerinin bir kısmı küçük küçük doğranır. Suyu süzülmüş garnitürle karıştırılır. Hazırlanan iç, uygun boydaki tencereye yerleştirilen kereviz çanaklarına dağıtılır.

(Kutuda kalan garnitürü, kısa zamanda kullanacak başka bir yer yoksa, çanakların etrafına da yayabilirsiniz)

Bir kap içinde limon suyu içinde nişasta ezilir. Üzerine tuz ve zeytinyağı ilave edilerek karıştırılır ve kereviz çanaklarına yerleştirilmiş garnitürlerin üzerine gezdirilir.

Kereviz çanaklarının üst kısmından yaklaşık yarım santim daha aşağıda olacak şekilde su ilave edilir. Orta hararetli ateşte pişirilir. Ara ara kontrol edilir, pişme tamamlanmadan suyu azalmışsa çanakları aşmayacak şekilde sıcak su eklenir. Bir çatal yardımıyla kerevizlerin pişip pişmediği izlenir. Pişen yemek ılık olarak veya oda sıcaklığında servis edilir.

Afiyet olsun

Sinema endüstrisi ile hiçbir ilgim olmadığı halde hatta sadece sıradan bir sinema izleyicisi olmama rağmen Oscarları aldım.

Sinemanın Oscar'ından daha büyük benim için, gönüllerin Oscarları çünkü. Sevgili Yelda ve Seval size nasıl teşekkür edeceğim bilemiyorum. Mutluluklar hep sizinle, sevdiklerinizle ve sevenlerinizle olsun.

Geldik işin en zor kısmına. Duygularımı, iç çatışmalarımı şu yazımda da açıklamıştım. Bu kez kurallara karşı geliyorum ve tüm blog arkadaşlarıma gönderiyorum bu ödülü. İyi ki varsınız Sevgili ve Değerli Blog Dostlarım.

Kış Renkleri

2010-12-01T12:04:00.001+02:00

Takvime göre kışa yeni girdik ya, aslında daha Kasım'da başlamıştı kış depresyonu. Güneşi görmeden işe gidiyoruz, karanlıkta işten çıkıyoruz. Alışveriş halledilecek, yemek yetişecek, çocuk ödevlerini bitirsin de yatsın diye başında beklenecek, bütün gün okulda ders yapıyorum zaten diye mızmızlanılacak, hafta sonu bitirilemeyen işler tamamlanacak, gündüzler uzamaya başlasın diye 21 Aralık iple çekilecek, oof of.

Biz evde anne, baba ve biraz da çocuklar bir garip hal içindeyiz gri günlerle birlikte. Yapılacaklar listesi güneşi daha çok gördüğümüz günlerde de aynı ama iş "işlerde" değil, güneşi görmemekte.

Gözlerimiz güneşi görmüyor diye güneş yok olmuyor ki, niye düşünceler, duygular grileşiveriyor birden?

Kendime telkin ediyorum aslında, aynı zamanda sizinle de paylaşıyorum. Her şeyi bırakıp sadece kış sebzelerine baksam ve görsem yetmez mi?

Yukarıdaki salata tabağını hazırladım örneğin.

Beyaz lahananın umut dolu sarımsı beyazı, havucun canlandıran turuncusu, marulun huzur veren yeşili, kırmızı lahananın aydınlatan moru, karnıbaharın ferahlatan süt beyazı, pancarın baştan çıkaran koyu fuşyası bir tabakta yanyana. Hepsi kışın ürünü ve hiçbiri gri değil.

O zaman ben niye gri olayım ki?

Yemek blogu sayılırım ve bir salata dedim ya, öyleyse bir tarif vermek gerekir:

Karnıbahar ve pancar haşlanacak. Diğerleri sadece yıkanıp doğranacak. Gerisi size kalmış. Sosu limon-tuz-zeytinyağı da olur, renklenen dünyamız da olur.

Artemio Cruz'un Ölümü ve Kitap Mimi İçin Bir Ek

2010-11-30T21:23:00.000+02:00

Artemio Cruz'un Ölümü
Carlos Fuentes

Latin Amerika yazarlarını seviyorum. Latin Amerika'daki devrimleri, karşı devrimleri anlatan kitapları merakla okuyorum. Fuentes'i ilk kez okuyacaktım. Kitapla ilgili hiç bir önbilgim yoktu, rastgele seçmiştim. Adının çağrıştırdığı gibi ölüme yaklaşmış yaşlı bir adamın hastane yatağında hissettikleriyle başladı kitap.

Kitabın ilk sayfalarında uzun uzun cümleleri okuyunca, ne oluyoruz, Kara Kitap'daki cümlelere rakip mi geliyor dedim. Neyse sonradan cümleler normal hale geldi. Bu sefer de yaşlı adam konuşuyor mu düşünüyor mu karmaşası yaşamaya başladım. Tam bunu çözdüm derken tarihte gidip gelmelere başladık. Hadi bunu da yakaladım bir ucundan bu sefer de aynı zaman diliminde olaylar ve düşünceler iç içe geçip karıştı. Artemio Cruz bir kez bile ölmezken ben bin kez ölüp dirildim.

Bu kitabı okuma sürecimi şöyle özetleyebilirim: Bu 300 sayfacık kitap tam 33 gün elimde kaldı. İlk yarısını 31 günde, son yarısını 2 günde okudum.

Epey geç ve güç oldu kitabı kavramam, yazarın anlatımına alışmam. Ama bir oldu ki pir oldu. Muhteşem bir kitapmış. Cümleleri tek başına ayrı bir lezzet, olaylar bütünlüğü içinde vurucu.

Artemio'nun çelişkileri nasıl da içimde. Olağanüstü bir yaşamda ne kadar olağan çelişkiler. "Bu beden benim değil, sevgilimin de hakkı var bu bedende" diyerek çatışmadan kaçarken sevgilisinin, savaşıp da yok etmediği düşman tarafından öldürülmesini sıradan yaşamıma uyarlamam ne kadar kolay. "Devrim adına yapılan yağmalar, devrim yararına çalışmak bahanesiyle kendini sivriltmek" diye özetlenen yaşam çok yakın gelmez mi bize, ille de nesnesinin devrim olması gerekmiyor ki.

Resmin dışında kalan şeyler? Ressamın çerçevesine girememiş ama onları görebilirsen resmi kavrarsın. Tek başına bu bile yeterdi kitabı sevmem için.

Bazı kitapların bazı bölümleri vardır. Tekrar tekrar, aklıma geldikçe döner döner okurum. Artemio'nun mirasını anlattığı bölüm işte böyle. Bir kez okumak yetmedi, bu kez anlamadığım için değil, büyük zevk aldığım için tekrar okudum, ve bir daha, bir daha okuyacağım.

Yazar Cruz'un hastalığı sırasında hissettiği acıyı öyle somutlaştırmış ki sizin de yaşamamanız imkansız. Ve de ruhundaki çırpınışlar, gidip gelmeler...

"Biz üçümüz..."

Benim anlatabilmem mümkün değil, bu kitap bambaşka.

Tesadüf eseri karşılıklı olarak birbirimizi mimlediğimiz Değerli AğzıBozukDüşmanı'nın mimi için miras bölümünden kısa bir paragraf:

işte onların mirası;
onlara suratlarını, tatlı, uzak, her şeyi bugün yaptıkları, her şeyi bugün söyledikleri için yarınlardan yoksun suratlarını miras bırakacaksın; onlar bugünü simgeliyorlar ve bugünde yaşıyorlar; yarını umursamadıkları için yarın diyorlar; sen onların zoraki geleceği olacaksın, yarını düşünerek bugün kendini tüketeceksin; oysa onlar sadece bugünü yaşadıkları için yarın olacaklar;

Kasım Tatları

2010-11-28T20:27:00.001+02:00

İzlediğim arkadaşlarımın bloglarındaki tariflerden oluşturduğum Kasım ayı menümle karşınızdayım. Arkadaşlarım muhteşem tarifler vermeye devam ettiler ve ben, tam anlamıyla ne yapacağımı şaşırdım. İnanın yaptıklarım yapmak istediklerimin belki de yüzde biri .

Fransız Soğan Çorbası

Çorbam Cafe Pepela'dan. Fransız usulü ya da değil, soğan çorbasını ilk kez yaptım. Üzerideki kızarmış ekmekler ve peynir ile başlı başına bir ziyafetti.

Kaşarlı Kule Kebabı

Umut Sepeti Zeliha' nın Kule Kebabını tavuk etiyle uyguladım.Peynirler katların görülmesini engelledi ama patates, soğan dilimi, tavuk, peynir katları ve domates sosuyla lezzeti bir harikaydı.

Yeşil Mercimek Salatası

Bu güzel salata Lezzete Dair Ne Varsa Yeşim'den. Yeşil mercimeği çok severiz, salatada kullanmak ise aklımın ucundan geçmemişti ta ki Yeşim'in tarifini görene kadar. İlk kez denedim ve çok sevdik.

Fırında Tandır Ekmeği

Ekmeğim Lezzet Sefası' ndan. Yapabileceğimi hayal edemediğim lezzetlerden biriydi. Sefa o kadar duru bir anlatımla karşımdaydı ki, birden cesaret buldum kendimde. Birkaç denemeden sonra Sefa'nın ki kadar güzel tandır ekmekleri yapabileceğimi umuyorum.

Hurma Marmeladı

Uzaklardan, sevdiklerimiz tarafından hediye olarak çok miktarda getirilen Trabzon hurmalarımızı Eylem'in Mutfağı' ndaki tarife göre değerlendirdim. Hiç tahmin edemeyeceğim kadar güzel bir marmelat elde ettim.

Lahana Kapama

Lahana Arnavut Ciğeri' nden. Kabım biraz derindi. Ama bu pişirme tarzını o kadar sevdim ki en kısa zamanda uygun bir kap alıp, bu tarifi daha sık kullanacağım.

Pancar Turşusu

Hesapta olmayan şekilde fazla miktarda alınmış pancarları benim yöntemimle pişirseydim, biz tüketemeden bozulacaklardı. Mintinin Mutfağı Alev'in pancar turşusu imdadıma yetişti. Bir kaç kavanoza böldüm ve yaptıktan on gün sonra yemeye başladık. Tam kıvamında ve nefis bir turşu oldu. Turşuları yaptıktan sonra Bir Terazinin Günlüğü 'nde Serpil'in pancarlı kek tarifini gördüm. İlk pancar alışımda onu da deneyeceğim.

Limonlu Sütlaç

Tatlımız Hafif Mutfak Nesrin'den. Bu tarifi görünce kayınvalidemin kendi kayınvalidesinin sütlaç pişirirken içine limon kabuğu koyduğunu ve güzel bir aroma elde ettiğinden bahsettiğini hatırladım. Nesrin'in tarifi limon kabuğundan ötesini de içeriyordu. Bu hafif ve aromalı lezzeti çok beğendim.

Beni yeni lezzetlerle buluşturan ve gelecekte buluşturacak olan tüm blog arkadaşlarıma teşekkürler.

Kitap Mimi

2010-11-26T21:37:00.002+02:00

Sevgili Zeliha beni yine mimlemiş. Cevaplamaktan büyük zevk alacağım bir mimle.

Mimin konusu şöyleymiş;

Kitaplığınızın karşısına geçin. Gözlerinizi kapatın. Derin bir nefes alın. Elinizi kitapların üzerinde gezdirin ve birini seçin. Şimdi gözlerinizi açın.
Bir kitap seçmiş durumdasınız.
O kitap satın aldığınız, ya da hediye gelmiş bir kitap olabilir, o anı hatırlamaya çalışın.
İlk kez okuduğunuzda neler düşünmüştünüz, hatırlayın.
Şimdi sayfaları şöyle hızlıca bir dolanın ki, kitabın kokusu burnunuza gelsin.
Evet, ne güzel bir koku bu! 55.sayfayı bulun.
Sayfayı tekrar okuyun. Sayfadan bir paragraf seçin ve mim konusu olarak bunu blogunuza yazın. Daha sonra siz de 3 arkadaşınıza cevaplaması için gönderin.

Bizim evde kitaplar karmakarışıktır. Romanlar, felsefi kitaplar, bilimsel kitaplar, güncel kitaplar, mesleki kitaplar aynı kitaplıklarda yan yana dururlar. Eşim aynı yazarların kitaplarını ard arda yerleştirir ama yazarı aynı kitaplar yan yana olsa da farklı türde kitap serileri birbirini izler.

Kitaplıklarımız da bir bütün değildir. Koridora, kapının arkasındaki boşluğa, yatak odasına eşim tarafından çakılmış raflara, anı ve hobi odamızdaki ve çocuklarımın odasındaki kitaplıklara dağılmıştır kitaplarımız.

Hal böyle olunca nerede durup, gözümü kapatıp kitap seçeceğimi de önceden seçmek gerekiyordu. Romanların daha yoğunluklu olduğu koridor kitaplığını seçtim, sıra kitap seçmeye gelince dağınık yerleşimli kitaplığımda şansıma bir roman düşmedi. Oysa o kadar emindim ki kolumun hizasındaki rafta ard arda sıralanmış Ursula K. Le Guin kitaplarından birinin geleceğine.

Gecikmiş Modernlik ve Estetik Kültür - Gregory Jusdanis

Evimizdeki kitapların çoğu eşim tarafından alındığı için alınış öykülerini bilmem ama bunu ben almıştım. 10 ya da 15 yıl önce. Hani satılmayan kitapları doldururlar bir sepete ve bir, iki liraya satarlar ya. İşte öyle bir sepetten almıştım. Yazarı da kitabı da daha önceden bilmiyordum. Sayfalarını karıştırınca Komşu'nun bağımsızlığını kazanması ardından modernleşme süreci üzerine bir kitap olduğunu gördüm.

Komşu'ya, Osmanlı'dan ayrılışına zaten özel bir ilgim olduğu için hemen almaya karar verdim. İyi ki almışım dediğim kitaplardan biridir. Huntington'da okumuştum, Türkiye'nin asla Avrupa Birliğine alınmaması gerektiğini söylerken, birliğe alınmış Yunanistan gibi ortodoks ülkelerin de birlikten çıkarılması gerektiğini savunuyordu. Bu kitapta da dışarıda yaşayan bir Yunanlı ülkesini sorguluyordu. Ah komşum ne kadar çok ortak noktamız var!

Kitabınızın kokusunun burnuma gelmesini severim ama uzaktan. Çok çook yıllar önce verem basilinin 50-60 yıl kitap sayfaları arasında canlılığını koruduğunu öğrenmiştim. Bizim eski kullanılmış kitap alma alışkanlığımız da olduğu için kitapların sayfalarını hızla açıp koklayamam asla. Bu da Sevgili Nesrin'in mimi için de bir ek olsun benim garipliklerime.

Gelelim 55.sayfayadan bir paragrafa;

Avrupa yönelimi, dörtyüz yıl içinde birikmiş bütün Şarklı "lekeler"in temizlenmesini zorunlu kıldı. Yunanlılar'ı da Doğu ile Batı arasındaki, "barbarlık" ile "uygarlık" arasındaki mücadelenin ön saflarına yerleştirdi. Avrupalılar'ın Avrupa ve Asya arasındaki, otoriter rejimlere karşı demokrasi adına verilen genel kavgaya dahil özgül bir mücadele olarak gördükleri Yunan Bağımsızlık Savaşı, Martin Bernal'a göre, Yunan kültüründe Mısır ve Fenike mirasının önemli bir yer tuttuğunu kabul etmiş olan "antik model"in çökmesine katkıda bulundu. Bunun yerine Alman Altertumwisenschaft'ının ürünü olan ve Yunan kültürünün Afrika-Asya kökenlerini inkar ederek Hint-Avrupa kaynaklarını öne çıkartan "Ari model"konuldu.

Ve de üç kişi seçme sırası:
Eğer kabul ederlerse

Aşiyanda
Ağzıbozuklarakarşıgelelim
Hafif Mutfak

mimliyorum. Yaşamanın ve kitabın tadına varacağımız günlerle...

Tavuklu Pilav

2010-11-25T00:13:00.000+02:00

Bu tarifim epey bir zamandır taslaklarda bekledi. Artık yayınlayacak başka şey kalmayınca mecburen tedavüle girdi. Ne tesadüf, Aylin'in arpa şehriyeli tavuk çorbası, Deniz'in italyan otlu parmak tavuğu, Feriha Hanım'ın barbeküde tavuk şişi, Sultan'ın nohutlu tavuklu pilavı gibi leziz tariflerle bir seri oluşturdu.

Köy tavuğu yediğimiz eski zamanlarda evde tavuk haşlanınca, menü genellikle tavuk suyuna çorba, haşlanmış tavuk ve tavuk suyuna pilav şeklinde olurdu. Biraz otobur sayılacağım için bir menüde üç ayrı yemekte tavuk lezzeti bana hep fazla gelirdi.

Artık ben tavuk haşlayınca suyunu saklıyorum ve tavuk etinin bulunmadığı bir menüde kullanıyorum. Bir misafirimin "tavuğu haşlamışsın, niye şöyle güzel bir tavuk suyuna çorba yapmadın" şeklinde sitemiyle karşılaşmadım da değil. Ben yine de sürdürüyorum böyle yapmayı.

Tarzım böyle olunca, klasik bir tavuklu pilav benim evimde çok az pişiyor. Rahmetli annemden gördüğüm gibi tavuğu önce haşlıyor, sonra yağda biraz çevirip pilavın yanında öyle servis ediyorum. Tavuk yemeyi pek tercih etmeyenleri de (kimi kastediyorum dersiniz?) pilavın içinden tavuk ayıklamak zorunda bırakmamış oluyorum.

Pilavı da çeşitli şekillerde pişiriyorum. Zamanım azsa pirinci kavurarak, zamanım yeterliyse sıcak suda bekleterek, o gün yemek yapmaya çok hevesim varsa hem hem sıcak suda bekletip hem de kavurarak pişiriyorum. (Ne sınıflama ama!) Bu pilavımı ikinci şekilde yaptım.

Malzemeler

Pilav için: (verdiğim ölçüler 6 kişi için çok rahat yetiyor, eğer yanında garnitürü bolsa 8 kişi için de yeterli)

2 su bardağı pilavlık pirinç

2+1/4 su bardağı su (sevenleri için tabii ki tavuk suyu)

3 çorba kaşığı sıvı yağ (veya tereyağ)

2-3 damla limon suyu

Tuz

Haşlama suyu için pirincin üzerini 1 cm geçecek kadar su ve 1 tatlı kaşığı tuz

Tavuk için:

2 adet derisi çıkarılmış tavuk göğüs eti

8-10 adet tane karabiber

Defne yaprağı veya adaçayı dalı

Tavuk etini kaplayacak kadar su

Kızartmak için 2-3 çorba kaşığı sıvı yağ veya tereyağ

Yapılışı:

Pirinçler ısıya dayanıklı yayvan bir kaseye alınır. Ayıklamaya ihtiyaç varsa ayıklanır. 1 tatlı kaşığı tuz eklenir. Çaydanlıkta su kaynatılır. Ocak kapatıldıktan sonra 1-2 dakika beklenir ve pirincin üzerine dökülür. Pirincin suyu oda sıcaklığına kadar düştükten sonra, su süzülür ve pirinçler zedelenmeden nazikçe nişastası gidene kadar iyice yıkanır. Süzgeçte süzülmeye bırakılır.

Pilav tenceresine 2+1/4 su bardağı su (pirinci ölçtüğünüz bardakla) konur. Pirincinizin su çekme özelliğine göre ve ağız tadınıza göre su miktarı değiştirilebilir. Pilavı diri taneli tercih edenler için bu ölçü 2 su bardağından fazla olmamalıdır.

Suya sıvı yağ eklenir (Tane tane güzel pilav için bol yağ konması önerilir, -ben pek tercih etmiyorum, biraz taneler yapışıyor ama beni rahatsız etmiyor,- ağız tadına göre miktar ayarlanmalıdır). Tuz ve birkaç damla limon suyu ilave edilir. Tencerenin kapağı kapatılır ve orta ateşte kaynaması beklenir.

Su kaynamaya başlayınca süzülmüş pirinçler eklenir. Kaşıkla düzeltildikten sonra kapağı kapatılır. Tencere yeniden kaynamaya başlayıp kapağından buhar çıkışı görülünce ateş kısılır. Hafif ateşte 15 dakika pişirilir. Pilav pişerken tencere kapağı hiç açılmaz ve karıştırılmaz. Ocak kapatılınca kapağı açılır ve üzerine temiz havsız pamuklu bir bez veya kağıt havlu serilir kapak yine kapatılır. Yaklaşık 5 dakika dinlendirilir. Kapağı açılır, bir kaşık yardımıyla pirinçler alt üst edilir. Bez ve kapak tekrar kapatılır. En az 10 dakika daha bekledikten sonra servis edilir.

Tavuklar yıkandıktan sonra tane karabiber, defne veya adaçayı yaprağıyla birlikte kaynatılır. Pişen etler alınır. Tavuk suyu daha sonra kullanılmak üzere ayrılır. Her bir çift göğüs eti soğuduktan sonra enine ve boyuna kesilerek 8 parçaya bölünür.

Teflon tavaya 2-3 kaşık yağ konur ve kızması beklenir. Göğüs eti parçaları arkalı önlü kızartılır. İstenirse baharat ilave edilir. Çıtır etten hoşlanmayanlar için kızarmış etler demlenme aşamasında pilavın üzerine konarak yumuşaması sağlanır. Kızartılmış tavuk parçaları sıcakken pilavla birlikte servis edilir.

Afiyet olsun.

Zeytinyağlı Kereviz Türlüsü ve Mimler

2010-11-22T22:20:00.002+02:00

Bir çeşit kış türlüsü sayabileceğim bu yemek, hafif tarifler arayanlara bir alternatif. Kereviz tadı ağır bastığı için kereviz türlüsü adını verdim. Kerevizle havuç ve patatesin uyumu genel kabul görüyor. Ben bir de ayvayı ekliyorum bu karışıma. Tadını ise çok seviyorum. Bakalım siz beğenecek misiniz?

Malzemeler:

2 adet kereviz (Yumrularını kullanıyorun, rayihasını sevdiğim için azıcık yaprak ekliyorum. Kalan yaprakları ise farklı şekillerde değerlendiriyorum.)
1 orta boy patates
2 orta boy havuç
1/2 ayva
1 büyük kuru soğan
1 büyük, sulu portakal
3 çorba kaşığı zeytinyağı
Tuz

Yapılışı:

Sebzeler yıkanır, kabukları soyulur. Soğan halka olarak, diğerleri elma dilimi şeklinde doğranır. Alçak kenarlı bir tencerenin içine dizilir. (Bu dizme şeklini Sevgili Meltem'den öğrendim. Ayvayı ben eklediğim için özellikle ayvanın yerleştirilme şeklini belirtmek isterim.) Ayva çok çabuk piştiği için, önce diğer sebzeler özellikle de kereviz geniş tabanı aşağı gelecek şekilde dizilirken, ayvalar geniş tabanı üste gelecek şekilde sebzelerin üzerine dizilir. Ortasına soğanlar yerleştirilir.

Portakalın suyu sıkılır, zeytinyağı ve tuzla çırpılır. Sebzelerin üzerine gezdirilir. (Portakal sulu ise su eklemeye gerek kalmıyor, en az yarım su bardağı portakal suyu olmalı.) Orta hararetteki ocakta kerevizler yumuşayana kadar pişirilir. Soğuk olarak servis edilir.

Afiyet olsun.

Bir de Mim,

Sevgili Zeliha’cığım ve Emine'ciğim beni mimlemiş. Hatırlanmak çok güzel ama bu mimi cevaplaması oldukça zor, epey bir açık da verdirecek bana.

Eğer, “anne” sözcüğünü çok severim, “ama anne yaaa” söz dizisini hiç sevmem, dersem ne kadar da despot diye düşüneceksiniz.

Çağıl çağıl akan bir ırmak, zirvesi karlı bir dağ gördüğümde heyecandan mı bilmem gözlerimin yaşardığını söylesem,

Donuk bir bakışın bütün heyecanımı öldürdüğünü,

Kedi mırıldamasını duyabilmek için kulağımı kedinin boynuna dayadığımı, yüksek desibelli seslerin tümünü sevmediğimi,

Elinde silah ve benzeri tutulan hiçbir mesleğe sahip olmak istemediğimi, (ama -kendimle çelişir şekilde- balık avlamaktan büyük zevk aldığımı, bunu söylemekten nasıl da utandığımı )

Müzik kulağına sahip olabilmeyi ne kadar istediğimi,

Kendim olmasaydım, ideale en yakın insan kimse o olmayı dilediğimi,

Şehrin nimetlerinden çok da uzak olmadan, havası temiz, sakin bir yerde, kocaman ağaçların ve denizin yanında yaşamayı hayal ettiğimi,

Bu kadar alıngan ve çekingen olmamın en büyük kusurum olduğunu düşünürken, “hadi canım …. kusurların varken… “ diye düşünülmesinden korktuğumu,

Kötü huylarımın hiç birinden keyif almadığımı,

Küçücük bir çocuk gibi kahramanımın hala babam olduğunu,

En çok kullandığım kötü kelime olan “gıcık” dan artık vazgeçtiğim ve yerine başka bir kötü kelime koymadığım için mutluluğumu,

Şu an kaotik bir ruh halinde olduğumu,

“Her şey olacağına varır” sloganının özetlediği hayat felsefemden aslında hiç de memnun olmadığımı,

Mutluluk rüyamın bir nefes sıhhat gibi basit ama çok önemli olduğunu söylesem de, küçücük de olsa bir teknemin olmasının fena olmayacağını,

Karamsarlığın mutsuzluğun ta kendisi olduğuna inandığımı,

Nineciğimin duasıyla iman selametiyle ölmek istediğimi,

söylersem;

nerede kalacak benim ketumluğum?

Her şeyi açık ettim, bari Allah’ın bana ne söylemesini istediğimi kendime bırakayım.

Derken bir de ne göreyim? Sevgili Yeşim'ciğim de beni mimlemiş. Üstelik yedi maddede garipliklerimi ve yapamadıklarımı yazacakmışım. İyice ipliğim pazara çıkacak yani.

Mutfakta bardakların, tabakların, çanakların benim yerleştirdiğimden farklı yerlere konmasından hiç hoşlanmam.

Bulaşık makinesini, çamaşır makinesini çalışır halde bırakıp dışarı çıkamam.

Kalabalıkta ruhum daralır, hele alışveriş merkezlerinde.

Sabah erken, etrafta insanların az olduğu zamanlarda kedilere, köpeklere, kuşlara ve çiçeklere günaydın derim. Bazen abartıp tanımadığım insanlara da derim, şaşkın şaşkın yüzüme bakarlar.

Konuşmaktan adeta korkarım, iki üç kelimeyle derdimi anlatıp kaçmak isterim.

Birine adres sormaktansa saatlerce dolaşıp ararım.

Sinir olduğum şeyleri sinir olduğum davranışları yapanlara söyleyemem. Sonra da madem ki söyleyemiyorsun, sinir olmaya hakkın yok diye kendime kızarım.

Sevgiler

Çikolatalı Tart

2010-11-20T01:28:00.002+02:00

Bayramın son günü sevdiklerime değişik bir tatlı yapmak istedim. Buradan aldığım tarifi denedim. Bence Cafe'lerde kahvenin yanında bir porsiyonuna epey bir para verilen tatlılarla aynı lezzette oldu. Ama teyzemin börek ziyafetinin yanında bu tatlının gölgede kalması kaçınılmazdı. Teyzeciğimin elinden çıkmış mercimekli, ıspanaklı ve peynirli böreklerle yarışması da imkansızdı. Ne de olsa ailecek börek düşkünüyüz biz. Eğer denemek isterseniz yanında şöyle koyu bir kahveyle tek başına tüketip lezzetine varın derim.

Tarifte verilen yağ ve un ölçülerini mutfak tartısında tartarak uyguladım. Bazı malzemelerin miktarlarında değişiklik yaptım. Mesela yumurtada. Eğer tarifi daha önce tatmışsam düşünürüm niye benimkinin lezzeti farklı diye. Yine de vazgeçemem bir şeyleri değiştirmekten.

Malzemeler

Tart hamuru için:

110 gram tereyağ (oda sıcaklığında)

60 gram pudra şekeri

3 yumurtanın sarısı

Bir çimdik tuz

200 gram un

20 gram kakao

Dolgu için:

240 gram bitter çikolata (160 gram=iki kare çikolata kullandım)

170 gram oda sıcaklığında tereyağ (150 gram kullandım)

50 gram toz şeker

60 ml koyu kahve (bir cezve koyu türk kahvesi pişirip süzgeç kağıdından süzüp ölçüp kullandım)

4 adet jumbo yumurta ( 2 tam yumurta ve hamur hazırlarken kalan üç yumurtanın beyazını kullandım)

Ganaj için:

120 gram bitter çikolata (80 gram beyaz çikolata kullandım)

50 gram çiğ krema

2 çorba kaşığı oda sıcaklığında tereyağ (Bir çorba kaşığı tereyağı kullandım)

Yapılışı:

Yağ ve pudra şekeri iyice çırpılır. Yumurta sarıları ve tuz eklenerek yedirinceye kadar çırpılır. Hamur hafifçe unlanmış tezgaha alınır, yoğurularak yuvarlanır ve streç filme sarılır. 1 saat buzdolabında bekletilir.

Buzdolabından çıkarılan hamur iki yağlı kağıt arasında kullanılacak kaptan biraz daha büyük açılır ve kaba yerleştirilir, hamurun kenarları en az 2 cm yükseltilmelidir. Üzerine yağlı kağıt serilir ve fasulye gibi bir ağırlık konur. Önceden ısıtılmış 170 C fırında on dakika pişirilir (Benim fırınımda 15 dakikada pişti).

Bu arada dolgu hazırlanır. Bir kap içine çikolatalar kırılır. Ayrı bir pişirme kabında orta hararette yağ, şeker ve kahve kaynatılır ve kırılmış çikolataların üzerine dökülür. 2-3 dakika beklenir. Ardından nazikçe karıştırılarak çikolataların tam erimesi sağlanır. Hemen yumurtalar eklenerek el çırpıcısıyla çırpılır.

Pişmesi tamamlanınca tart fırından çıkarılır, üzerindeki fasulye ağırlıklar ve yağlı kağıt kaldırılır. Hazırlanan dolgu tartın üzerine dökülür ve 170 derece fırında 10 dakika daha pişirilir (Benim fırınımda yaklaşık 20 dakikada pişti, ilk on dakikadan sonra kürdan batırarak pişmesini kontrol ederek karar verdim).

Tart soğuduktan sonra ganaj hazırlanır ve tartın üzerine dökülür. Ganaj için çikolatalar bir kap içine kırılır. Ayrı bir kapta krema kaynatıldıktan sonra çikolatanın üzerine dökülür. 2-3 dakika beklenir. Nazikçe karıştırılarak çikolata tamamen eritilir, yağ eklenir, ganaj pürüzsüz hale gelene kadar karıştırılır. Servis tabağına alınan tartın üzerine dökülür. Buzdolabında bekletilir.

(Ben ayrıca soğuduktan sonra ganajın üzerine kakao eledim)

Afiyet olsun.

Pirinç Salatası

2010-11-12T23:30:00.003+02:00

Merhaba ,

İşlerimin bir kısmını toparladım, geride ise çok kısmı duruyor. Bayram tatili molası güzel oldu. Bayram sonrası yoğunluk devam.

Bu kısacık arada sizleri ziyaret etmeyi, sizlerle sohbet etmeyi özledim. Taslak kayıtları karıştırıp yayınlanabilecek bir kaç tarif buldum. Maksat muhabbet, tarif bahane ya...

Pirinç pilavını limon sıkarak, hatta içine marul karıştırarak yemeyi çok sevmeme rağmen hiç pirinç salatası yememiştim. İlk kez kayınvalidemde yedim, tam ağız tadıma göreydi. Kızım da çok hoşlandı. Kayınvalidemin tarifini ayrıca hazırlamayı düşünüyorum. Şimdilik kendi yaptığımı sizinle paylaşıyorum.

Blogları şöyle bir dolaştığımda gördüm ki önce pilav pişirilerek yapılan da vardı, sadece pirinç haşlanarak yapılan da. Ben bu kez pirinci yağsız haşlamayı tercih ettim, kendimce bir salata hazırladım.

Malzemeler:

1 su bardağı pirinç

2 su bardağı su

1 çay kaşığı tuz

5-6 sap taze soğan

1/4'er demet maydanoz, dereotu, nane

1 limon suyu

Sızma zeytinyağı

Ekşi nar taneleri, biberli zeytin, vd.

Yapılışı:

Pirinç, nişastası çıkana kadar iyice yıkanır. Bir tencereye 2 bardak su ve tuz konur. Su kaynayınca pirinçler ilave edilir. Pirinçler suyunu çekene veya istediğiniz yumuşaklığa ulaşana kadar orta hararette pişirilir. Ocak kapatıldıktan sonra içine 1 bardak soğuk su eklenir ve 2-3 dakika sonra suyu süzülür.

Ilıyan pirinçler ince doğranmış soğan ve yeşilliklerle karıştırılır. Limon, zeytinyağı ve tuzla hazırlanmış sos gezdirilir. Arzuya göre içine diğer malzemeler eklenir.

Afiyet olsun

Kısacık Bir Ara

2010-11-06T01:48:00.001+02:00

Kısacık bir ara.
Bitirmem gereken işlerime yoğunlaşabilmek için.
Sizleri özleyeceğim.
Sevgiler

Portakallı Kek

2010-11-05T03:14:00.003+02:00

Sonbahar tatlarına devam. Mandalinadan sonra yeni mevsimin portakalları da çıktı. Biraz ekşi de olsalar dayanamayıp aldık. Portakal, oğlum için potakallı kek demek. Ben de onu kırmadım ve isteğini yerine getirdim. Kek yine Elmalı Kekte sözettiğim Sevgili Özlemin temel tarifi üzerine kurulu.

Malzemeler

Kek için:

4 yumurta

1 bardak toz şeker

1/2 bardak portakal suyu

1/2 bardak sıvı yağ

2,5 bardak un

1 paket kabartma tozu

2 portakalın kabuğunun rendesi

Sos için:

2 adet portakal

1 su bardağı şeker

Yapılışı:

Yumurta sarısı ve beyazı ayrılır. Yumurta beyazları toz şekerle birlikte beyaz köpük oluncaya kadar çırpılır. Sarılar eklenir kısa süreli çırpılır. Portakal suyu, yağ, portakal kabuğu rendesi eklenir. 2 dakika çırpılır. Un eklenir 1 dakika çırpılır. Kabartma tozu eklenir 30 sn kadar çırpılır. Yağlanmış 25-30 cm çapında yuvarlak veya kare bir tepsiye dökülür. Soğuk fırına konur ve sıcaklık 170 Cye ayarlanır.

Sos:

2 adet portakal yıkandıktan sonra kabuğu rendelenir. Portakallar acısını çabuk atsın diye özellikle rendelenmelidir. Portakal kabuğu rendeleri kekin içine konur.

Portakallar kabuklarıyla birlikte bütün olarak küçük bir tencereye konur. Üzerini örtecek kadar su eklenir ve kaynatılır. Kaynayınca suyu dökülür. Yeni su eklenir ve tekrar kaynatılır. Bu işlem en az üç kez yapılmalıdır. Portakal kabuğu acısından hoşlanmayanlar bu işlemin sayısını artırabilirler.

Haşlanan portakallar boyuna ve enine dörde bölünür. Varsa çekirdekleri çıkarılır. Blendırdan geçirilerek pürüzsüs bir kavama getirilir. 1 su bardağı toz şeker ilave edilir. Ateşte çevrilerek şekerin erimesi ve kabukların şekeri emmesi sağlanır. Sıcak veya ılık olarak kullanılır.

Kek 40-45 dakika pişirilir, kürdan testi yapılır. Pişmişse fırından alınır. Kekin sosu emebilmesi için fırından çıkar çıkmaz üst kabuğu bir bıçak yardımıyla kaldırılır veya bir çatalla kek üzerine bolca delik açılır. Hemen sosu dökülür. Soğuyunca servis edilir.

Afiyet olsun

Ödül

2010-11-04T00:22:00.002+02:00

Sevgili Kitapçı Kız ve Sevgili Emine incelik gösterip beni bu hoş ödüle layık görmüşler.

Arkadaşlarımın beni layık görmeleri memnun etti. Onbeşle sınırlı olmasa bütün izleyicilerine göndereceklerdi. Veya bu ödül bütün okuyuculara gidecekti. .

Şimdi ben ne yapayım? Ben seçim yapamıyorum ne olur siz de seçmeyin beni mi demeliyim. Kuralları yıkıp bu hoşluğu herkesle mi paylaşayım, yoksa kurallara mı uyayım?

Ben hayatım boyunca kurallara yenik düştüm, yırtamadım kurallarla örülmüş kalın zırhımı. Kuralları yıkıp geçmek, isyan etmek istesem de başaramadım bunu. Yok yok, yıkamıyacağım galiba bu kuralı da. Ya da oyunun zevkine kaptırdım kendimi diyeyim de avunayım bari.

Bir başka yönü de var bunun. Oyun dedim ama ya oyun olarak algılamayanlar varsa? Yaaa, bak beni hatırlamadı diyenler olursa? Boşver diyemem buna, üzülürüm bir burukluğun sebebi olursam kalplerde.

Ama bu ödül beni çok da mutlu etti, eğer ben uymazsam kurallara, kurallara uyup beni seçen arkadaşlarımı incitmiş olur muyum acaba?

Neyse ki 30 seçme hakkım var, iki arkadaşım göndermiş ya bana bu ödülü. Ama bir bakayım, izleyicilerim 30'un üstünde. Bu ödülü önceden alanları çıkarsam nasıl olur? Olur olur öyle yapayım ben. Bir de ödül kabul etmeyeceklerini baştan belirtenler var. Onları da zorlamayayım.

Ama şimdi ben kim daha önce bu ödülü aldı diye araştırmaya başlarsam zamanım yeter mi?

Bu satıra kadar okuyanınız oldu mu? Okuduysanız eğer şöyle diyor olmanız muhtemel " eee, yeter artık amma da mızmızlandın, tam sarkaçmışsın yani, bir oraya bir buraya gidip geliyorsun." Tamam tamam bitiriyorum.

Ben bu ödülü, bütün blog sahiplerine gönderiyorum ama sadece otuz izleyicimin adını yazmam gerekiyor kural gereği.

Bu ödül yemek blogu olmayan arkadaşlarımdan geldiğine göre öncelik yemek dışı bloglarada. Ama bir istisnam var. İlk izlemeye aldığım ve tariflerinden çok yaralandığım Sevgi.

http://antepliyemekler.blogspot.com/ tarifleriyle mutfağıma zenginlik katan,
http://asiyanda.blogspot.com/ çiçeklerinin, balıklarının güzelliğini yüce sözlerle harmanlayıp Yüce'ye ulaştıran,
http://begonvilliev.blogspot.com/ dekorasyon önerileriyle hayranlık uyandıran, yazılarıyla düşündüren,
http://kadirbekci53.blogspot.com/ bahçesinin zenginlikleriyle adeta resimli botanik ansiklopedim olan,
http://www.sihirliyazilar2.blogspot.com/ sihirli yazıların büyülü kalemi,
http://birteraziningunlugu.blogspot.com/ kapı komşusuymuşuz gibi yakınlığını duyduğum,
http://deryayla.blogspot.com/ sıcacık, şirin,
http://sabahattingencal.blogspot.com/ bir mumu güneş gibi parlatan,
http://gencalsabahattin.blogspot.com/ bir sayfada bütün dünyayı barındıran,
http://ahmetgencal.blogspot.com/ yazılarıyla beni şöyle bir silkindiren, kendine getirten,
http://agzibozukdusmani.blogspot.com/ zerafetle yol gösteren,
http://hobilerim-hobilerim.blogspot.com/ sıcaklığı yaşatan,
http://pisceswot.blogspot.com/ hayata tatlı bakış atan,
http://dekorapsuwasyon.blogspot.com/ her dalda var olan,
http://rusyena.blogspot.com/ yeni tanışsak da daha şimdiden kendine hayran bırakan,
http://kitaparsivim.blogspot.com/ - http://bebegimincicileri.blogspot.com/ ne yani bana ödül verdi diye ben ona vermiyecek miyim?
http://filizinevi.blogspot.com/ "ahh ben niye yapamıyorum" dedirten,
http://mekilaningezegeni.blogspot.com/ cıvıl cıvıl bir dünya sunan,
http://obezitecerrahisiblog.blogspot.com/ hayalinin peşinden koşmakla kalmayıp onu gerçekleştiren,
http://rmazan.blogspot.com/ yazılarıyla işte budur dedirten,
http://poshbutik.blogspot.com/ dağarcığıma dolap detoksunu kazandıran,
http://sanatnotlari.blogspot.com/ henüz tanışmaya yeni başlasak da başka şeyler de var dedirten,
http://www.bestamipalta.com/ bir yeni tanışım olan,
http://emre-abf.blogspot.com/ daha tam tanışamasak da acaba kuşak farkı mı yaşayacağız diye düşündürten,
http://feministbiz.blogspot.com/ her kadının içineki feministi uyandıran,

Daha yazmak için hakkım var, şimdi de yemek blogları. İzleyiciler penceresindeki sıraya göre:

http://mutfaktakiruya.blogspot.com/ rüyaları gerçeğe dönüştüren,
http://yemekcininmekani.blogspot.com/ mekanının hakkını veren şef,
http://antepgelini.blogspot.com/ Antepgelini olmak her güzelin harcı değil dedirten,
http://susamcorekotu.blogspot.com/ Bu kadar sevilmek sayılmak nasıl mümkündür gösteren,
http://pembekurdele.blogspot.com/ adı gibi içimi açan,
http://mandalincikmazi.blogspot.com/ mandalinanın kokusunu, tadını yaşatan,
http://birtasimkaynasin.blogspot.com/ datlım, kıymatlım,
http://papatya68.blogspot.com/ adının ve mekanının güzelliğini yansıtan,
http://zencefilvetar.blogspot.com/gizemli tatların ustalarına,
http://bayramkombesi.blogspot.com/ ben sen, sen ben öyleyse biz,
http://selinkam.blogspot.com/ rumi'nin yansıması,
http://arnavutcigeri.blogspot.com/ uzak diyarlarda lezzetlerimizi yaşatan, yeni lezzetlerle tanıştıran,
http://kalpkurabiye.blogspot.com/ yaşam sevinci veren çilekkız,

http://lezzetedairnevarsa.blogspot.com/ hepsi ve herşey olan,
http://uydurukmutfak.blogspot.com/ sürekli uğradığım kapı komşum,

http://www.sonbahartatlar.blogspot.com/ hayata dair herşeyi paylaşan
http://miskokululezzetler.blogspot.com/ vazgeçilemeyen,
http://basittarifler-renkligezegen.blogspot.com/ lezzetleri ulaşılabilir kılan,
http://yemekbirask.blogspot.com/ aşkımızı dile getiren,
http://hafsahatun.blogspot.com/ güzellerin becerikli annesi,
http://gozdepasta.blogspot.com/ göze de mideye de seslenen,
http://www.vakitbuldukca.blogspot.com/ ah bir de vakit bulsa şefleri devirecek,
http://birdemliksohbet.blogspot.com/ kendini adamış,
http://umutsepeti.blogspot.com/ umut ve dostluk pınarı,
http://annemineli.blogspot.com/ anne elini hakeden,
http://eyvahyemekyandiocakbatti.blogspot.com/ böylesi güzel bir anlatımın sahibi,
http://cafepepela.blogspot.com/ hem mideye hem ruha hitap etmeyi bilen,
http://yemekkvakti.blogspot.com/ yetişmekte zorlandığım hız tutkunu,
http://www.evimizdekilezzetler.blogspot.com/ evimin sıcaklığını yaşatan,
http://100de100marifet.blogspot.com/ parmak ısırtan marifetli,
http://tuzluvesekerli.blogspot.com/tuzun da şekerin de değerini bilen,

http://sifaliyemektarifleri.blogspot.com/ şifa dağıtan,
http://minetozanlioglu.blogspot.com/ mütevazi "acemi",
http://mintininmutfagi.blogspot.com/ sevgisini paylaşan,
http://lezzetsefasi.blogspot.com/ lezzetin sefasını yaşatan,

http://hafifmutfak.blogspot.com/ sağlıklı ve lezizi gösteren,

http://www.dokuzuncubulut.com/ izleyici penceremde değil ama beni yorumlarıyla yalnız bırakmayan, sevgi katkılı tariflerin sahibesi,

blog dostlarıma gidiyor benden ödüller.

Aaaaa buraya kadar okuyacağınızı düşünmemiştim. 30 dan fazla mı dediniz? Dalgınlık işte bazı arkadaşları birkaç defa yazmışım galiba, liste uzun olunca siz de 30dan fazla zannettiniz.

Sevgiler

Zeytinyağlı Sinkonta

2010-11-03T02:56:00.001+02:00

Sebzelerin zamanında yenmesi gerektiğine inananlardanım. Olabildiğince de uygulamaya çalışyorum bunu. Bu yıl yaz sebzelerine kabakla veda ettim. Kabağın hafif ve sağlıklı hallerinden birini, yeşil kabak sinkontasıını yaptım. Benim tercihim yoğurtla başlı başına bir yemek olarak tüketmek. İstenirse et yemeklerinin yanında da sunulabilir.

Malzemeler:

1/2 kg yeşil kabak

1 büyük soğan

3 diş sarmısak

2 orta boy domates

Yeşillik, özellikle de nane

2 çorba kaşığı zeytinyağı

Tuz

Yapılışı

Sebzeler yıkanıp kabukları soyulur. Kabaklar ince halkalar halinde doğranır. Soğanlar piyazlık doğranır, biraz tuzla ovularak acı suyu uzaklaştırılır. Sarmısaklar da ince halkalar şeklinde kesilir. Domatesler küp halinde doğranır. Tüm malzeme yağ ve tuz eklendikten sonra iyice karıştırılır. Fırına uygun bir kaba yayılır.

200 C de, kendi suyuyla kabaklar pişene kadar fırınlanır. Yeşillikler ince doğranır. Fırından çıkarılan kabaklar ile karıştırılarak kendi sıcağında yumuşaması sağlanır. Yoğurtla servis edilir.

Afiyet Olsun.

Hurma Zeytin

2010-11-01T03:36:00.002+02:00

Sonbaharda kavuştuğumuz lezzetlerden örnekler veriyorum bir süredir. En güzellerinden biri de Hurma Zeytin. Kutsal Zeytin Ağacının mucize ürünü Hurma Zeytin.

Hurma Zeytinin özelliği; ağaçtan koparıldığı gibi, "olması" beklenmeden, lezzeti tuz tarafından maskelenmeden yenebilmesi. Nasıl oluyor tam bilinmiyor. Bilinen Karaburun, Urla ve Foça'daki zeytin ağaçlarından elde ediliyor olması. Ağacı mı özel, yeri mi özel tam bir açıklama getirilemiyor. Denizden esen rüzgarın getirdiği bir mantar türü tarafından zeytinlerin hurmaya dönüştüğünü ifade etmiş Zeytincilik Enstitüsü. Şimdilik bilinen sadece bu.

Geçen yıl zeytin ağacının sadece bir dalındaki zeytinlerin hurmalaştığını diğerlerinin acı kaldığını gördüm. Zeytin Ağacından zeytini kiraz gibi dut gibi toplayıp ağacın altında yemenin zevkini anlatamam. Öyle çok severim ki hurma zeytini, benim için adeta bir çerezdir. Yanında ekmek olması, kahvaltıda olmam gerekmez. Avucumun içine alıp çekirdek çitler gibi yerim, dudaklarım tuzdan kavrulmadan.

Hurma Zeytin mevsimi geldi mi hemen alınırdı evimize. Bir süre sonra dayanması için tuzlanırdı çünkü. Amaç tuzlanmadan hemen almak ve zeytinyağının içinde korumaktı. Babam Ankara'daki, İstanbul'daki akrabalarımıza da gönderirdi. O kadar tembih ederlerdi ki "aman zamanı geçmeden bize de gönderin" diye. Çocukluğumun en güzel anılarındandır, dedemin evinde teyzem ve ağabeyimle birlikte bir kap hurma zeytin eşliğindeki sohbetlerimiz.

Başka bir ilimizde yaşarken mevsimi geldiğinde özlemle en yakın arkadaşıma anlatmıştım hurma zeytini. Tuzlanmadan yenebilmesini, lezzetini... Arkadaşımın tepkisi "Ben zeytini sadece tuzu için yerim" olmuştu. Sonra başkalarına da tanıtmaya çalıştım hurma zeytini, hatta tansiyon problemi olduğu için tuzlu yememesi gerekenlere de. Kendi çocuklarım da dahil hiçbiri hurma zeytini tercih etmedi, benim gibi sevemedi. Eşim bana eşlik etmeye çalışır ama bir-iki taneden fazla yiyemez.

Olsun varsın, ben mevsimi gelince alıyorum, sohbetsiz de olsa, tek başıma da olsa zevkle yiyorum Kutsal Zeytinimin mucize meyvesini.

Cezeryemsi

2010-10-30T20:31:00.001+03:00

Sonbaharla birlikte kavuştuğumuz lezzetlerden biri de siyah havuç. Bizim pazarlarımızda çok bulunan bir sebze değil. Bulduk mu kaçırmıyoruz, mutlaka alıyoruz. Turuncusu da siyahı da çiğ olarak severek tüketiliyor evimizde. Bulunca bir de cezeryeye benzeyen tatlısını yapıyorum.

Cezerye de çok sevdiğimiz bir lokum çeşidi, ama nasıl yapıldığını bilmiyorum. Kendimce cezerye lezzetini hatırlatan bir şeyler yapıyorum. Cezereyeden daha yumuşak oluyor. Cezeryeye biraz benzediği için adını cezeryemsi olarak verdim.

Malzemeler:

Standart bir tarif uygulamıyorum. Son yaptığım cezeryemsideki malzemeleri ve miktarlarını bir fikir olması için yazdım.

5 adet orta boy siyah havuç

5 adet orta boy turuncu havuç

1 su bardağı şeker

2 çorba kaşığı sıvı yağ

1 tepeleme çorba kaşığı nişasta

1/2 çay bardağı su

2 adet karanfil

1 tatlı kaşığı tarçın

1/2 çay kaşığı zencefil

1 su bardağı iri dövülmüş badem, ceviz, fındık karışımı

2-3 çorba kaşığı hindistan cevizi

Yapılışı:

Havuçlar yıkanıp soyulduktan sonra rendelenir. Kalın tabanlı bir tencereye konur, üzerine şeker eklenir. Kısık ateşte kendi suyuyla ara ara karıştırılarak pişirilir. (Pişirme sırasında içine tane karanfil atılabilir, ancak havuçların rengi çok koyulaştığı için sonradan içinden bulup çıkarmak zor oluyor. Karanfili dövüp sonradan içine atıyorum. Bu durumda da karanfilin acımsı tadı arttığı için az miktarda kullanıyorum)

Havuçlar iyive yumuşadıktan sonra 2 çorba kaşığı sıvı yağ eklenerek 4-5 dakika kavrulur. Bir çorba kaşığı nişasta yarım çay bardağı suda eritilir ve tencereye eklenir. Baharatlar da eklendikten sonra karıştırılarak yaklaşık 5 dakika daha pişirilir. Ilıyınca badem, ceviz ve fındık karışımı eklenerek karıştırılır. Kare veya dikdörtgen bir kaba dökülerek düzleştirilir. Tamamen soğuyunca kesilerek hindistan cevizine bulanır.

Afiyet Olsun

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

2010-10-29T11:01:00.000+03:00

Balkon ağacım Bayrağımızın içeriden görünmesine bu kadar izin veriyor.

Ekim Tatları

2010-10-28T18:32:00.000+03:00

İzlemeye yetişebildiğim bloglarda nefis tarifler görüyorum. Hepsini yapmak istesem de zamanım yetmiyor. Çoğu zaman alışkın olduğum tariflerle alel acele yemek pişiriyorum. Böyle olunca da denemek istediğim tarifler birikip duruyor.

Sizlerden öğrenip uygulayabildiğim Ekim lezzetleri var bugün karşınızda. Tariflerini uygulayabildiğim ve henüz uygulayamadığım tüm arkadaşlarıma sonsuz teşekkürler.

Tariflerde ufak tefek değişiklikler yaptım ama orjinal lezzetini tamamen değiştirmiş olduğumu sanmıyorum.Bu nedenle yine tarif vermedim. Eğer denemediyseniz size arkadaşlarımın sayfalarına bir kez daha dönmek düşüyor.

Artık havalar erken kararıyor. Ben işten gelip yemekleri yapıp fotoğraflayana kadar güneş çoktan uykuya çekilmiş oluyor. Ve henüz güneşsiz ortamda nasıl güzel fotoğraf çekileceğini öğrenemedim. Fotoğraflarımda renkler solgun ya da flaşlıysa aşırı parlak ne yazık ki.

Kremalı Mercimek Çorbası

Çorbam Mine'den. Yeşil mercimek çorbasını çok severim. Şimdiye kadar sadece salçalı ve şehriyelisini pişiriyordum. Tabaktaki kahverengi siyah görünüm tadını ne kadar sevsem de estetik gelmiyordu. Açık renk zeminde farklı renkler bana çok cazip göründü.

Fotoğraf çektiğimde sanki sütünü kestirmişim gibi görünmüş. Yerken hiç fark etmemiştim. Sanırm mikrokesilmeler olmuş ve fotoğraf makinem affetmemiş.

Brokoli Yoğurtlaması

Brokoli çok yaptığım sebze haşlamalarından. Papatya 68 de yoğurtlamasını görünce hemen yaptım ve bir kez daha şimdiye kadar bu lezzetten nasıl mahrum kalmışım diye hayıflandım.

Pırasa Kavurması (Böreği)

Pırasayı da hamur işlerini de çok seven bana Aylin'den bir armağan oldu bu leziz tarif.

Cacıklı Köfte

Yöresel lezzetlere bayılıyorum. Sevgi de blogunda Antep yemeklerini çok güzel anlatıyor, tariflerini uyguladığımda hep güzel sonuçlar alıyorum.

Mantar Soslu Bonfile

Et yemekleriyle aram pek iyi olmadığından dağarcığım da çok zayıf. Eylemin bu tarifi imdadıma yetişti. Ben bile iştahla yedim.

Havuç Mücveri

Daha önce bahsettiğim Eylemin havuç mücveri tarifi artık mutfağımın demirbaşlarından. Bir kez daha teşekkür etmek istedim Eylem'e.

Samsa Tatlısı

Bu pratik tatlıyı mutfağıma kazandıran ise Sevil.

Pekmez Soslu Labneli Muhallebi

Bu ay iki tatlı. Pekmezin çekiciliğine Mine'nin tarifiyle kaptırdım kendimi.

Afiyetle....

Turpotu Salatası

2010-10-25T16:28:00.002+03:00

Pazarda yerini alan sonbahar otlarından biri de turpotu. Bu lezzetli otu toplaması da çok zevklidir ama artık pazardan veya köşe başlarına oturmuş otçu teyzelerden alıyorum. Turpotunun salata için tercih edilen kısmı saplarıdır. Ben yapraklarına da kıyamıyorum.

Bu salata da bir ot haşlaması. Kökü, kartlaşmış veya sararmış bölümleri ayıklanır, sapları tercih edildiği için yeşil yaprakları üstden biraz kesilir, çok iyi yıkanır.

Kaynayan suya demetler halinde atılır, yumuşayana kadar haşlanır. Kevgirle suyu süzülerek servis tabağına alınır. Limon, sızma zeytinyağı ve tuzla hazırlanan sos gezdirilerek servis edilir.

Afiyet Olsun.

Güncelleme: Miskokulu Lezzetler Mine, hem turpotunun hem de cibesin pişirilmesini ayrıntıları ile çok güzel anlatmış, görselleri de çok iştah açıcı. Pişirmek isteyenler eğer önceden görmedilerse öneririm, ziyaret etsinler. Mine'ye teşekkürler.

Uçurtma Avcısı

2010-10-23T11:09:00.000+03:00

Uçurtma Avcısı
Halit Hüseyni

Kitabın methini çok duymuştum. Sonra Zeliha ve Seda'nın bloglarında da gördüm. Arkadaşlarımın yazdıklarını okumayanınız varsa lütfen onları okusun, yazdıklarına tamamen katılıyorum. Kitap çok sürükleyici, elimden bırakamadım desem yeridir. Zaten sulu göz biriyimdir, epeyce de gözyaşı döktüm okurken.

Ama yazarın niyeti konusunda kuşkulanmadan edemedim. Yüreğimi dağladı, ağlattı, anlatılan olayların gerçekten olduğuna, bir şekilde yaşandığına da inanıyorum, yine de bazı şeyler vardı kitapta yazarın samimiyetini sorgulatan.

Merak ettim yazar hiç Afganistan'ı görmüş mü? Şoförün kitabın kahramanına sorduğu gibi, gerçek anlamda görmüş mü?

Her ne kadar kapalı kapıların ardında her türlü rezilliği yapabilir olsa da üst düzey Taliban görevlilerinden birinin ortalıkta altın köstekle dolaşabileceğine inanabiliyor musunuz? Sakalı olmayan erkekleri bile kabul etmeyen şekil düşkünleri buna izin mi verecekler?

Hepimizin yüreğini dağlayan çocuk istismarı niye bu kadar öne çıkıp babadan oğula geçen bir kader oluyor.

Neden Hitler'e hayran bir çocuk var. Neden bu çocuk sonraki katliamlarda başrol oynuyor. Hitler'den önce Hazaralarla Peştunlar gül gibi geçiniyor muydu, Tutsilerle Hutular hiç mi katletmediler birbirlerini, Pol Pot ondan esinlenerek mi ekti ölüm tarlalarını, Karadziç ve Srebrenitsa neden? Ya Nixon ona mı öykündü Vietnam'ın her karış toprağını bombalarken ya da Bush vd .....

Kitabın kahramanı kültürlerinin nasıl yok edildiğini söylerken Taliban'ın yok ettiği Buda heykellerini örnek gösteriyordu. Merak ettim acaba kaç Peştun, ya da Hazara veya Tacik, Özbek Buda heykellerini kendi kültürleri olarak benimsemişti.

Peki nerede ABD, nerede Taliban'ın ebesi, kirvesi. Çıt yok.

İşin kolayına kaçmış gibi geldi bana yazar. Bir çocuk istismarı koy, bütün anneleri ağlat. Bir Hitler koy, okurların %99,99'unu kalbinden vur. Bombalanan Buda heykelleriyle kültürlerinin yok edildiğinden bahset, tüm entellektüeller mutlu olsun. Bir insanlık dışı ceza sahnesi koy, bütün islamafobikleri yanına al. Sonuna da bir imana dönüş koy da bütün müslümanlar mest olsun.

Çok mu abarttım? Başta da söyledim ya bir yandan bunları düşünürken diğer yandan da göz yaşlarımı tutamadım. Garip bir kitap velhasıl.

Peki neler öğrendim:

Babalarına "babam" diyemeyen çocuklar. "Baba" bunu dedi, "baba" şunu yaptı. Hadi kahramanı anladım, babası onu, o babasını benimseyememişti. Hasan'ın oğlu annesinden bahsederken annem diyordu da babasından "baba" diye söz ediyordu. Bu bir Afgan geleneği mi?

Birkaç yıl önce ABD'de en çok okunan şair'in bir Afganlı olduğunu duymuştum. Merak etmiştim bu Afgan'lı şairi. Sonra öğrendim ki o şair Mevlana Celaleddin Rumi'ymiş. Afganistan'da doğduğunu biliyordum, İranlı mı Türk mü tartışmaları yapıldığını da biliyordum. Bilmediğimse dünyanın onu Afgan şair olarak tanıdığıydı. Bu kitapta da adı o kadar çok geçiyor ki, en azından bu kitabı okuyan herkes onun Anadolu ile olan bağlantısını bilmeden Afgan şair olarak öğrenecek.

Bir de Nasrettin Hoca, onu da tamamen Anadolu topraklarının meyvesi sanıyordum, öğrendim ki Afganların en sevdiği nüktedan, halk filozofuymuş.

Uçurtma da kışın uçurulurmuş oralarda, hem de bizim uçurtmalarımız gibi havada süzülüşünü görmekten zevk almak için değil, cam tozu sürülen uçurtma iplerinin silah olduğu, gökyüzünde yapılan bir savaşmış onlara zevk veren.

İtalik harflerle yazılmış yerel sözcükler, ortak miraslarımız. Köfte mesela.

Dal parçasına atılan çizik tüm kredi kartlarından, senetlerden çeklerden değerli.

Çocukluğunu birlikte geçirdiğin ama her zaman hizmetkarın olan adamın karısına tecavüz et, sonra kadın bu tecavüzün ürününü kucağına almadan, bu ahlaksız ortamdan kurtulmaya çabalarken onurunu kaybetsin sonra da kaçtı, fahişe oldu diye suçlansın. En azından bizim Türk filmlerindeki gibi annen öldü de bari çocuğuna. Ama yok, kadın suçlanacak mutlaka. Eşinin namusunu koruyamayan adam da hala sonsuz bağlılıkla hizmet edecek o adama. Şimdi bin beter olabilir ama Afganistan'da kadının adı Taliban'dan önce de yokmuş.

Cibes Salatası

2010-10-22T17:50:00.000+03:00

Sonbahar otları pazarlarda yerini almaya başladı. Cibes de onlardan biri. Otlar genellikle yöreye özgü olurlar, cibes ise sanırım lahana olan her yerde bulunabilir.

Annem için enginarla yarışacak bir lezzetteydi cibes. Ancak ona göre pazarda cibes adıyla satılan otlar gerçek cibes değil çığmış lahana filizleriydi. Cibesin yabani lahana olduğunu ve bir lahana tarlasından ancak 5-10 kök çıktığını söylerdi.

Ben yine de cibes adıyla satılan otları alıyorum, bunların gerçek cibes mi yoksa lahana filizi mi olduğunu anlayamıyorum ama severek yiyorum.

Sebze ve ot seven herkesin seveceği bir lezzet cibes. Hazırlaması da çok kolay Bütün otlar gibi, güzelce haşla, zeytinyağı ve limon gezdir afiyetle ye. Sadece haşlanırken çıkan kokuya katlanmak gerek.

Malzemeler

1/2 kg cibes

1 limon

2-3 yemek kaşığı sızma zeytinyağı

Tuz

Hazırlanışı

Cibesler iyice yıkanır, suyu süzülür. Varsa kalın sap ve damarları ayıklanır.

Büyük bir tencerenin 3/4üne kadar su konur ve kaynatılır. İstenirse kaynama suyuna tuz eklenebilir. (Ben kaynama suyuna tuz koymuyorum, babam tansiyon hastasıydı, annem haşlamalara tuz koymazdı, ben de öyle alıştım)

Cibesler kaynayan suya porsiyonlar halinde atılır. Yumuşayıncaya kadar kapağı açık halde kaynatılır. Pişenler bir kevgirle servis tabağına alınır. İrice doğranır.

Ayrı bir kapta limon, zeytinyağı, tuz karıştırılır. Haşlanmış cibeslerin üzerine gezdirilir.

Afiyet olsun.

13.Basamak

2010-10-21T06:42:00.000+03:00

13.Basamak

Ruth Rendell

Kadın polisiye yazarlarını çok seviyorum. Sadece suçla kalmayıp insan pikolojisini ön plana çıkardıkları için seviyorum yazdıklarını. Ruth Rendell de benim için ön sıradaki yazarlardan. 13.Basamak gibi basmakalıp bir ismi de olsa yazarını sevdiğim için aldım kitabı.

Kitaptaki yazım hataları beni yine çileden çıkardı. Çokca kitap basan ve oldukça da pahalıya satan bu yayınevini hoşgörmem imkansız. Ben de blog yazarken pek çok yazım ve anlatım hataları yaptığımın farkındayım ama ben profesyonel bir yayıncı değilim ve yazılanlardan para kazanmıyorum. Yayınevlerinin yazım hatalarını gözden geçirip düzeltmemelerini aklım almıyor ve bir müşteri olarak aldatılmış hissediyorum kendimi.

Kitap dört karşılıksız aşk üzerine kurulmuştu. Aşıklardan biri cinayete kurban gitti, biri hakettiği hapse düştü, biri gerçeği görüp vazgeçti ve bir diğeri umudunun karşılıksız olduğunu görmeden öldü. Çok basit bir özet verdim galiba. Ama ben zaten hiç kitap özeti vermem ki.

Bu kez kitabı eskiden okuduğum polisiye veya gerilim kitapları gibi okuyamadığımı farkettim. Bir genç kız annesi olunca okuduklarımdan huzursuz oldum. Ruhsal dengesi bozuk bir insanın olayları nasıl yorumladığı, sıradan davranışlardan nasıl çıkarımlarda bulunduğu, kendisini nasıl haklı gördüğü önüme serilmişti. Huzursuz oldum gerçekten, böyle patolojik bir insanı farketmek ve önlem almak pek kolay değil.

Kitabın arkasında okuru sarsan beklenmedik bir son diyordu. Beni sarsan beklenmedik bir son bulamadım. Sanırım kastettiği hayalet. Hayalet sarsmak değil, katili ruhsal dengesi bozuk olarak kabul etsek de hallusinasyon görecek bir psikoz vakası olmadığını, neredeyse normal bir insan olduğunu göstermesiyle etkiledi beni.

Bir de ayrıntı; Yazar yaşlı bir kadını anlatırken, sokağa çıktığında başına bir şey gelir de hastaneye götürülürse diye en yeni iç çamaşırlarını giyen kuşaktan diye tanıtıyordu onu. Ne kadar tanıdık bir kuşak.

Rahmetli annem her uzun yola gidişinde cam, çerçeve, mutfak, dolap her yeri temizledikten sonra çıkardı evden. Gelene kadar nasıl olsa her yer toz olacak niye kendini yoruyorsun bu kadar denmesine rağmen. Evine başkaları girecek olursa en ufak bir kir, en ufak bir yayıntı görmesinler isterdi. Ve evinden uzakta vefatının ardından yedi duası için evini açtığımda toz almaktan başka hiç bir temizlik yapmam gerekmemişti.

Kendime hayret ediyorum bazen, bir polisiye gerilim romanından söz ederken bile gene gelmişim rahmetli anneciğime. Mekanı cennet olsun.

Elma Dilimli Tarçınlı Kek

2010-10-19T15:44:00.000+03:00

Hava sıcaklığındaki dengesizlik ile birlikte nezle kapımızda. Hafta sonu kızım eve nezleyle gelince, tarçın, karanfil ve elmayla yaptığım nezle çayımdan hazırladım. Çayla birlikte ikram etmek için elma dilimli tarçınlı kek de pişirdim.

Bu kekin içine ayrıca bir çay kaşığı toz zencefil de ekliyordum. Zencefil ile tarçının birlikte tüketilmemesi gerektiğine dair bir şeyler duyduktan sonra zencefilden vazgeçtim. Nedenini bilmiyorum, birlikte kullanılmaması uyarısında doğruluk payı var mı onu da bilmiyorum. Son zamanlarda bitki çayları ve baharatlar üzerine o kadar çok konuşuluyor ki hangisi doğru, hangisi yanlış anlamak mümkün değil. Ben her ihtimale karşı zencefille tarçını birlikte kullanmaktan vazgeçtim. Ama birbirlerine çok yakışıyorlardı, birlikteliklerini özlüyorum.

Genellikle kek yaparken sevgili arkadaşım Özlem'den öğrendiğim temel kek tarifini kullanıyorum. Bu tariften çok memnunum. Üstelik kekin güzel olması için gereken püf noktalarına da hiç dikkat etmeden hazırlıyorum, aynen aşağıda tarifini verdiğim gibi. Güzel bir kek için keki iyi pişiren bir fırın olması gerekiyor. Benim fırınım da kekleri güzel pişirdiği için pek çok püfü es geçiyorum. Hatta yumurtaları bile oda sıcaklığına getirmiyorum. Sarısından beyazını ayırmak soğukken daha kolay oluyor. Bu demek değildir ki kimse kurallara uymasın. Püflere uyunca mutlaka daha güzel olur.

Özlem'in temel kek tarifi beni hiç mahcup etmedi. Yumuşacık oluyor, günlerce tazeliğini koruyor. Bu keki hazırlarken tarife tarçın ve elma dilimi eklemekten ve var olan bir paket vanilyayı çıkarmaktan başka bir şey yapmadım.

Malzemeler:

Kek için:

4 yumurta

1,5 su bardağı şeker (tadı fazla olmasın derseniz 1 bardak yeterli)

1/2 su bardağı oda sıcaklığında su

1/2 su bardağı sıvı yağ

2,5 bardak un

1 silme yemek kaşığı toz tarçın

1 paket kabartma tozu

Elma dilimleri için:

2 veya 3 adet sert elma

1 çay kaşığı tarçın

1 yemek kaşığı pudra şekeri

Yapılışı:

Yağlı kağıt kek kalıbının tabanına uyacak şekilde kesilir, suyla ıslatılır, avuç içine sıkılarak fazla suyu süzülür. Açılarak kek kalıbının tabanına yerleştirilir. Kek kalıbının iç kenarları sıvı yağla yağlanır.

Elmaların kabuğu soyulur, dörde bölünür, ortası çıkarılır ve 3-4 mm kalınlığında dilimler kesilir. (sert ve beyaz elma daha iyi oluyor, pişince kendini çekmiyor ve şeffaf bir görünüm alıyor. Fotoğrafta farklı renklerin nedeni yetmeyen yerlere farklı bir elma kullanmamın gerekmesi)

Tarçınla karıştırılmış pudra şekeri bir süzgeç yardımıyla yağlı kağıda eşit olarak dağıtılır. Üzerine elma dilimleri dizilir. Elmaların kararmaması için bu aşamayı kek harcına kabartma tozu koymadan hemen önce de yapabilirsiniz.

Dört yumurtanın sarısı ve beyazı ayrılır. Çırpma kabında yumurta beyazı ve toz şeker beyazlaşıp köpürene kadar çırpılır. (Bu süre yaklaşık 4-5 dakika sürüyor. Toz şekerin tamamen erimesi oda sıcaklığındaki yumurtada daha kolay oluyor doğal olarak, yine de ben acelem olduğunda 15-20 dakika oda sıcaklığına gelene kadar beklemek yerine çırpma süresini biraz uzatıyorum. )

Ardından yumurta sarıları eklenir ve yaklaşık 1 dakika çırpılır.

Su ve yağ ilave edilir, 2-3 dakika daha çırpılır.

Un ve tarçın ilave edilir en fazla 2 dakika çırpılır.

Kabartma tozu konur ve 30 saniye kadar çırpılır ve elmaların dizildiği kek kalıbına dökülür.

Bekletmeden soğuk fırına konur. 170 derecede 40 dakika pişirilir. 40 dakikanın sonunda kürdan testi yapılarak pişme süresi ayarlanır. Genellikle 40-45 dakika yeterli olur.

Afiyet ve şifa olsun!

Karamelize Soğan ve Kuru Köfte

2010-10-16T15:31:00.001+03:00

Amacım sevgili arkadaşım Dilek'ten öğrendiğim Meksika Köftesini yapmaktı. Bol soğanlı ve domates soslu. Domates almak istediğimde kilosunu beş liraya çıktığını gördüm ve almaktan vazgeçtim. Domates olmayınca meksika köftesi de olmayacaktı. Uzun süredir görüp merak ettiğim karamelize soğanlar eşliğinde klasik kuru köfte yapmaya karar verdim.

Soğan zaten yağda kavrulunca tatlı bir lezzete sahip oluyor. Eklediğim şeker abes bir tat oluşturmadı bana göre. Severek yedim. Evdekiler fikirlerini söylemediler, yani beğenmediler ama beni kırmak istemediler şeklinde yorumlayabilirim bunu. Kuzey mutfağına ait üstüne bol reçel dökülmüş biftek yemek zorunda kalmıştım bir keresinde. Karamelize soğanlar onunla asla kıyaslanamaz. Gene de zevk meselesi tabi.

Malzemeler:

Köfte için:

1/2 kg kıyma

2 büyük dilim ekmek

1 orta boy soğan

1 yumurta

1/4'er demet dereotu, maydanoz

1'er çay kaşığı karabiber, kimyon, köfte baharı

1 tatlı kaşığı kekik, nane

Tuz

Karamelize soğan için:

2 büyük boy soğan

1/2 çay bardağı sıvı yağ

2 tatlı kaşığı toz şeker

Yapılışı:

Köfte:

Soğan rendenin ince tarafıyla rendelenir. Ekmekler ıslatılır, suyu sıkılır. Yeşillikler yıkandıktan ve suyu iyice süzüldükten sonra ince doğranır. Kıyma hariç tüm malzeme büyükçe bir kapta iyice karıştırılır. Kıyma eklenir ve yoğrulur. Yoğrulma süresi ne uzun olursa köftenin lezzeti bir o kadar artar. Yassılaştırılmış parmak şekli verilen köfteler teflon tavada az yağ ile arkalı önlü kızartılır.

Karamelize soğan:

Soğanlar yarım daire şeklinde 3-4 mm genişliğinde doğranır. Başka bir teflon tavada sıvı yağla çevrilir (Soğanların yanmadan iyice pişmesi için yağını biraz fazla koydum, sonra süzgeçe aktararak fazla yağını süzdüm) Soğanların rengi sararınca toz şeker ilave edilerek, karamelize olana kadar kavrulur.

Servis yaparken sıcak köftelerin üzerine birer kaşık karamelize soğanlardan koydum. Köftelerin yanına da sevgili Eylem'in tarifine göre hazırladığım havuç mücverlerini yerleştirdim. Soğanlar yorum almasa da havuç mücveri bütün övgüleri topladı.

Afiyet olsun.

Mim

2010-10-14T16:52:00.000+03:00

Sevgili (Umut Sepeti) Zeliha beni mimlemiş. Bu mim işini bloglarda gören ancak çözemeyen biri olarak elim ayağım dolaşmadı değil. Neyseki sevgili Zeliha kuralları açıkladı. O kadar karmaşık değilmiş meğerse. Sadece soruyu cevaplayıp ben de 5 kişiyi mimleyecekmişim.

Soru da kolay olunca hemen cevaplamak, mimlemek istedim. Çünkü takip edebildiğim çok kişi yok. İzlediğim kişi sayısı az olmasına rağmen hepsine yetişemiyorum, bazen günde iki-üç saatimi blog başında harcamama rağmen.

Zeliha'nın blogu pek çok farklı güzel konuyu içerse de bir yemek blogu kategorisinde. Böyle olunca ben de yemek bloglarından seçmeliyim diye düşünerek içeriğinde yemeklerin yoğun olduğu blogları esas aldım. İzlediğim kişi sayısı az ama içinden seçmek yine de zor olduğundan rastgele bir seçim yaptım. Artık arkadaşlarım kendilerini şanslı mı yoksa şansız mı addederler bilemem.

Konu istatistiklerde en çok tıklanan beş postu bildirmek.

1-Daha önce de yazmıştım, benim en çok tıklanan yazım "Patlıcanlı Bulgur Pilavı" tarifi. Bu beni çok şaşırtmıştı o zaman. Hala açık ara önde gidiyor. Bir sonraki yazıyla arasında %20 den fazla fark var. Bulgurun internet yoluyla yemek tarifi arayanların da tercihi olması beni ne kadar memnun etti anlatamam. Bu kadar yararlı bir besinin öne geçmesi umarım aburcuburlardan uzaklaşmanın da bir göstergesidir.

2-Kızılcık Şerbeti. O kadar basit bir tarif vermiştim ki. Google sorgusu ile girenleri tatmin etti mi merak ediyorum.

3-Yoğurtlu Nohut Çorbası. Gerçekten yoğurtlu nohut çorbası vardır muhtemelen. Benimki yuvarlamasız yuvarlama. Ama biz lezzetine bayılıyoruz.

4-Ekşi Erikli Taze Yaprak Sarması. Bir ege sarması. Şekersiz, üzümsüz ve fıstıksız. Annemin tarifi ve ben çok seviyorum, umarım tıklayanlardan da yapan olmuş ve beğenmişlerdir.

5-Zeytinyağlı Uyuyan Bamya. Blogumda etli bamya tarifi de var ama zeytinyağlı bamya epey önde gidiyor. Demek zeytinyağlıyı tercih edenler çoğunlukta.

Gelelim sadede:

1-Ece Nur'un Annesi Mine, sanırım yaratıcı deyimini kullanmak istemediği için uyduruk adını verdiği yaratıcı mutfağın sahibini,

2-100 de 100 marifet Öznur, gıpta ettiren marifetlerin marifetlisini,

3-Hayata Dair Herşey Yelda, yaşama değer katan herşeyi ama özellikle de mutfağını seven ve yaşamayı amaç değil güzele ulaşmak için araç gören mutfak filozofunu,

4-Lezzete Dair Ne Varsa Yeşim, yürekte yaşatıp, gönülde hissettiklerini paylaşan balböceklerinin annesini,

5-Yemek Vakti Aylin, kendisine yetişmek mümkün olmayan atom karıncayı,

mimliyorum. Hadi bakalım kolay gelsin...

Sevgili İncir

2010-10-10T15:34:00.002+03:00

En sevdiğim ağaç zeytindir, ikincisi ise incir. Bunca ağaç tanıdım hepsini sevdim ama çocukluğumda sevdiklerimin sıralamasını değiştiremediler.

Bir kere tırmanması çok kolaydı benim için. Gövdesinin her tarafı yumrularla kaplıdır ya, basamak gibi kullanıp en yükseğine bile çıkabilirdim kolayca, ama kayganlığını da unutmamak gerek mutlaka çıplak ayakla tırmanılmalıdır incire.

Bahçemizdeki incire tırmanır, avazım çıktığı kadar bağırarak şarkılar söylerdim. O kocaman yaprakları sesi emer miydi acaba, kimse rahatsız olup şikayet etmezdi. O ağaçla ilgili en üzücü anım ise bir ceketin yırtılması.

Anneciğim incecik pembe bir orlondan inanılmaz ince bir tığ işiyle ceket örmüştü bana. Ben de daha ceketi ilk giyişimde incir ağacımıza tırmanmıştım. İnerken mi çıkarken mi hatırlamıyorum, ceketimin kolunu ağacın bir dalına taktırıp oldukça kötü bir şekilde yırtmıştım. Hala inanılmaz geliyor ama annem bana hiç kızmadı, o kolu tamamen söküp yeniden ördü. Hani kızsaydı, biraz üzüntüm azalacaktı. Ne kadar sabırlı bir insandı, mekanı cennet olsun.

Sonra o yapraklarının kokusu...

Garip şeyler de söylenir incir ağacı hakkında. Rahatsız olurum bu "ocağına inicr ağacı dikmek" deyiminden. Güzelim ağacı niye bir yuvanın yıkılmasına uygun görürler ki. Bir de bizim oraların adeti vardır. Kesinlikle incir ağacının altında çocuk uyutmazlar. Vardır bir bildikleri herhalde, belki ağacın solunumu sırasında ortaya toksik maddeler de çıkıyordur kimbilir.

Bir belgeselde izlemiştim. Aydın İzmir demiryolu yapılırken (bu 1800'lü yıllarda yapılmış, ülkemizdeki ilk demiryoludur ve demiryolunun yapılma amaçlarından birinin de kuru incirlerin İzmir Limanına taşınması olduğunu da belirteyim), demiryolu yapımında görev alan Amerikalılar Aydın incirine hayran kalmışlar. Düşünmüşler ki Kaliforniya iklimi de buranın iklimine benziyor, öyleyse orada da yetiştirebilirler. Köylülerden bilgi almışlar, nasıl ekilir, ne zaman sulanır, ne zaman sulanmaz, nasıl erkek atılır, nasıl kurutulur?

Fidanları Kaliforniya'ya götürüp dikmişler, her söyleneni uygulamışlar erkek atmak hariç. Buna burun kıvırmışlar, ilkel doğuluların batıl inancı demişler. Ağaçlar çok güzel büyümüş, güzel güzel laplar vermeye başlamış, ama kuruyamadan kurtlanıp bozuluyorlarmış. Ne kadar uğraştılarsa başaramamışler. Birinin aklına gelmiş batıl inanç gördükleri erkek atma işi. Tekrar dönmüşler İzmir'e. Bu kez de erkek incir fidanları götürmüşler ülkelerine ve incirleri kurutmayı başarabilmişler.

Köylü dedemin bağı üzüm ve incir ağaçlarıyla doluydu. Nineciğim babamın doğum gününü bile incir ortasıydı diye tarif ederdi. Yaz geldi mi köyden ovaya göçülürdü, üzümlere incirlere bakmak için. Biz de yazları giderdik dedemin bağına. Her bağda bir kaç tane de erkek incir olurdu, hani reçel yaptığımız incir. Bu incirler toplanır, beşer altışar tanesi bağ çalısına dizilir, bir küpe gibi kurutmalık incir ağaçlarına asılırdı. Bu incirlerde incir sinekleri yerleşir, uçuşur dururdu. Ama bu sinekleri hayvana insana konan sineklerle karıştırmayın. Sadece incirlere konan minicik uçan böceklerdir bunlar. Sanırım dölleme gibi bir görevi üstlenip nefis kuru incirlerin oluşmasına aracı oluyor bu böcecikler.

Sabah akşam incirlerin altı dolaşılır, burulup yere düşenler sepetlere doldurulurdu. Bu yemişler (kuru incire de yemiş deriz) altına çalı yayılmış, dış tarafı taşlarla örülmüş üstü açık sergilerde güneşlendirilerek kurutulmaya devam edilirdi. Ardından da bandırma işi. Yemişler kısa bir süre kaynayan tuzlu suya atılır, bir yıl boyunca kurtlanması engellenirdi. Şimdi de aynı yöntemler mi kullanılıyor bilmiyorum, dedemin bağında artık incir yok, incir ihraç edilemez olup, köydekiler geçimlerini sağlayamaz duruma düşünce incirler üzümler sökülüp daha çok para getiren meyve ağaçları dikildi. Bunlar da tarımımızın acı gerçeği.

Kurutmalık incirin yaş haline lap denir bizim oralarda. Dışı ince sarı kabuklu, içi kahverengi-sarımsı renkte ve çok tatlıdır. Bir de her incirlikte bir bardacık olur ki, lezzeti tarif edilemez. Kopkoyu yeşil kabukları, kıpkırmızı bir içi vardır. Tatlılığı içinizi yakmaz. Tazeyken lap da yerdik, ama asıl taze yenen incir bardacıktır, bardacık kurutmaya gelmez zaten. Ama şimdi bütün incirleri bardacık diye satıyorlar tezgahlarda. Bardacık öyle narindir ki hemen incinir, yumuşar. Onu ağacının altında yemek gerekir. Kuyudan çekilen buz gibi su dolu kovanın içine atarsınız, beklersiniz bir beş dakika, sonra da o soğuk tatlı lezzeti afiyetle yersiniz.

Dedenizin incirliği varsa doğal olarak evinizden de kuru incir eksik olmaz. Babacığım da sunuma çok önem veren biriydi. Kolla çevrilen döküm bir meyve suyu sıkacağımız vardı. Babam onu incir ezme işinde de kullanırdı. Ezilmiş incir ruloları hazırlardı. Sonra susam kavurur, sıcacık kavrulmuş susamla bu ruloları kaplardı. İnciri böyle yemek çocuklukta ne zevkti. Babacığımı andım bugün, onun gibi incir ezmesi hazırladım çocuklarıma. Ve size de ikram ediyorum, buyrun afiyetle...

Deniz Üçlemesi

2010-10-07T09:39:00.001+03:00

Deniz Üçlemesi
(Geçiş Ayinleri, Yan Yana, Aşağıdaki Yangın)

William Golding

Dün oldukça huysuz, çekilmez haldeydim. Okuduğum üçlünün son kitabını bitirdim. Kitap kahramanın mutlu sona ulaşması hiç önemli değilidi, çünkü benim kahramanım gemiydi. Üç kitap boyunca çok bağlanmışım ona, kaybetmek beni epey sarstı. Bu da beni huysuzlaştırdı. Ne kadar anlamsız hatta komik, ama dün böyle düşünemiyordum, hala da içimde bir sızı yok değil ya.

Golding'in okuduğum ilk kitabı Sineklerin Tanrısı'ydı. Öyle karanlık bir kitabı okumak beni çok yormuş ve bunaltmıştı (anlatım tarzı yüzünden değil, yazdıklarına inandırdığı için). Biraz çekinerek aldım bu serinin ilk kitabı Geçiş Ayinlerini. O kadar çok hoşuma gitti ki üçlemenin diğer iki kitabını da aldım. Yalnız ilk kitapla diğerleri arasına oldukça uzun bir süre girdi. Yine de unutmamışım, en azından önemli konuları.

Üçlemenin diğer iki kitabını da zevkle okudum. Aslında neden zevkle okuduğumu da açıklayamam. Denizde geçiyor olması en büyük etken olabilir. Çocuk romanlarında geçenler gibi bir gemi ve gemi yolcuğu olmasıdır belki de. Epeyce bir denizcilik terimine aşina oldum kitap boyunca, Aganta Burina Burinata'dan sonra.

Son kitapta çevirmen değişmişti. Her ne kadar donanmaya ait bir gemi de olsa ilk iki kitaptaki kaptan, birinci ve ikinci suvariler (tıpkı çocukluğumda okuduğum kitaplardaki gibi kullanılan isimler), son kitapta albay ve teğmenlere dönüşmüştü. Ben ilkini tercih ederdim ama biraz bocalamadan sonra ikincisine de alıştım.

Asillerin halka bakışları, sınıf ayrımı, İngilizlerin Fransız Devrimine farklı yaklaşımları ince ince işlenmişti. İngiltere'den Avustralya'ya yapılan yolculuk boyunca bir insanın değişimini izleyerek görüyordum bunu.

İnsanların kıskançlıkları, çekememezlikleri o kadar doğal anlatılmıştı ki, hiç bir abartı yoktu. Bu duygular sadece kötü insanlarda olur, biz böyle kıskançlık çekememezlik yapmayız diye kendimizi rahatlatmak mümkün değildi, tam tersine "işte ben de bunu yapıyorum maalesef " dedirtiyordu okuyana ya da bana.

Gemi battı-batıyorken yapılan bir espiriye kahramanın yorumu tam benlikti. Espiriler bu düzeye düştüyse gemi zaten batmıştır diyordu kitap kahramanı Amerikanvari bir espirinin ardından. Günümüzde espiri niyetine söylenenlerin yazılanların çok azına gülebilen biri olarak o kadar iyi anladım ki yazarı.

Gemi tahtalarını birleştiren cıvataların sadece görünen kısımlarının bakırdan tahta içinde kalan kısımlarının ise incecik telden yapılarak aradaki kazancın cebe atılması örneğinde yaşananlar dürüstlüğün kimsenin malı olmadığını gösteriyordu bir kez daha. Dürüst uluslar değil, dürüst insanlar vardır.

Yazılacak bir sürü ayrıntı çıkabilir üç kitaplık bir seriden, ama yazmıyorum. Benim kahramanın gemiydi ve onu kaybetmeyi hiç istememiştim.

Kıymalı Patates Yemeği

2010-10-05T19:01:00.001+03:00

Blogculuğa başlayalı bir yılı geçti, bu süre içinde kendi halinde bir blogcu olduğum için analytics programını kullanmaya gerek duymamıştım. Birkaç aydır blogger içine istatistik eklendiğinden beri merakla verileri izliyorum. Beni hayrete düşüren en çok tıklanan tarifimin patlıcanlı bulgur pilavı olması. Herkes zaten biliyor bu yemeği yapmayı diye düşündüklerim en çok görüntülenenler olmuş.

Demek ki sadece izleyicilerim bakmıyor tariflerime, zaten onlar bizatihi yemek ustaları olduğu için fikir almak dışında tarif almaya da ihtiyaçları yok aslında. Fark ettim ki mutfakla şimdiye kadar arası iyi olmayan, ama bundan sonra mutfağın sesine kulak vermek isteyenler de izliyor blogumu. Ben de gönül rahatlığıyla basit ama lezzetli tariflerimi vermeyi sürdüreceğim bu durumda.

Basit ama çok sevdiğim yemeklerden biri de kıymalı patates yemeği. Çocukluğumdan beri çok severim. Sevmemin iki ayrı nedeni vardı. Biri lezzeti, ikincisiyse bol sulu bir yemek olmasıydı. Bir kabın içine çokca ekmek doğrayıp üzerine kepçe kepçe suyundan gezdirirdim. Kıymanın tadı ve kokusu geçmiş olan bu suyla ıslanmış ekmeklerle bahçedeki bütün kedileri doyurmak mümkün olurdu. Şimdi yapmamın tek sebebi lezzetini seviyor olmamız, kedimiz hariç.

Malzemeler

4 orta boy patates

1 orta boy soğan

2 adet yeşil sivri biber (mevsiminde ise)

150 gram kıyma

2 yemek kaşığı sıvı yağ

2 çorba kaşığı salça

3 su bardağı su (su miktarı patates helmeleşen cins ise artabilir)

Tuz, acı kırmızı pul biber

Yapılışı

Patatesler kabuğu soyulup yıkandıktan sonra küp küp, soğanlar yemeklik doğranır. Biberler çekirdekleri çıkarılıp yıkanır ve büyükçe halkalar halinde kesilir.

Soğanlar 2 yemek kaşığı sıvı yağda hafif pembeleşene kadar çevrilir. Kıyma eklenerek rengi değişene kadar kavrulur. Kıyma tamamen yağsız ise bir kaşık daha yağ konabilir. Üzerine biberler (biberlerin erimemesi için soğanla birlikte kavurmuyorum) ve patatesler eklenerek yaklaşık 5 dakika kavrulmaya devam edilir. İki yemek kaşığı salça ilave edilir ve salça iyice karışana kadar çevrilerek kavrulur. Tuz ve pul biberin ardından üzerine 3 su bardağı sıcak su konur ve patatesler yumuşayana kadar orta ateşte pişirilir.

Afiyet olsun.

Ballı Pasta

2010-10-03T21:13:00.003+03:00

Görüntüsü çok hoşuma gittiği için buradan aldığım tarifi denedim. Nasıl bir lezzet ortaya çıkacağını merak ediyordum. Hamur pişince kenarından biraz koparıp tattığımda anladım ki ben kocaman yuvarlak petit-beuree bisküvileri pişirmiştim. Biraz hayal kırıklığı yaşadım, marketten kolayca alabileceğim bu lezzet için uğraşamaya değer mi diye.

Katlar çabuk piştiği için üç dakikada fırından çıkardım. Sonra orijinal tarifin resmine baktığımda acaba 5 dakika tutup iyice kahverengileşmesini mi bekleseydim diye düşündüm, çünkü benim keklerim daha açık renkliydi.

Sonuçta elde ettiğim oldukça sade bir lezzetti. Ertesi güne kayboldu ama ilk piştiğindeki yumurta kokusu beni rahatsız etti, vanilya veya çok ince rendelenmiş limon kabuğu da eklenmeliydi diye düşündüm.

Dediğim gibi çok sade bir lezzetti ve bence biraz fındık fıstık, meyve ilavesiyle benim ağız tadıma daha çok uyacak.

Malzemeler

Hamuru:

3 çorba kaşığı bal

250 ml şeker (250 gram toz şeker kullandım)

3 büyük yumurta (jumbo boy yumurta kullandım)

2 tatlı kaşığı kabartma tozu (1,5 paket kabartma tozu kullandım)

600 ml un (600 gram un tarttım, hepsini kullanmadım)

Kreması:

1 litre krema

100 ml şeker

(1 paket=2 poşet krem şantiyi 3 bardak süt ile hazırlayarak kullandım ama krema daha iyi olacak sanırım)

Yapılışı

Yumurtalar sarısı ile beyazı karışana kadar iyice çırpılır. Orta boy bir tencereye bal ve şeker konur (kabartma tozunu koyunca karışım köpürdüğü için küçük boy bir tencere kullanmayın).

Orta ısıdaki ocakta bal ve şeker karıştıra karıştıra kaynatılır (erimemiş şeker tanesi kalmamalı, hamur açarken sorun oluşturuyor).

Kaynadıktan sonra ocaktan alınır ve yavaşça çırpılmış yumurta ilave edilerek çırpmaya devam edilir. Kabartma tozu eklenerek karıştırılır (bu aşamaları elle çırptım).

Kabartma tozu karıştıktan sonra azar azar un eklenerek karıştırmaya devam edilir (jumbo boy yumurta kullanmama rağmen 600 gram un fazla geldi, sanırım 500-550 gram arası bir şey koydum. Un azar azar ilave edildiği için miktarın hamur yumuşaklığına göre ayarlanması kolay).

Hamur iyice soğuduktan sonra altı parçaya bölünür. Her parça yaklaşık 24 cm çapında olacak şekilde merdane ile açılır.

Öncen ısıtılmış fırında yağlı kağıt üzerine teker teker konarak 5'er dakika süreyle pişirilir (benim yufkalarım 3 dakikada pişti, yanacağından çekindiğim için daha fazla pişirmedim.

Kreama ve şeker çırpılır (krem şanti kullandığım için şeker eklemem gerekmedi, krem şantiyi daha yumuşak kıvamda hazırladım)

Pişmiş yufkalardan biri blendırda öğütülür (yufka kenarlarını keserek hepsini eşit boya getirdim, kesilmiş parçaları blendırdan geçirdiğim için tüm yufka katlarını kullandım).

Yufkaların arasına krema sürülerek üst üste dizilir. En üstüne de krema sürüldükten sonra blendırda öğütülmüş parçalar konur. En az 6 saat buzdolabında bekletildikten sonra servis yapılır.

Afiyet olsun

Güncelleme: Lütfen Cafe Pepela'nın Medovik Tarifine uğrayın. Hem o güzel anlatımın hem de muhteşem resimlerin keyfine varın.

Kızımın Ellerinden-2

2010-09-30T05:38:00.001+03:00

Oyun hamurlarının yeri özel benim için. Çocukluğumda bakkallarda bulunurdu, Amerikan Çamuru adıyla. Sadece koyu yeşil, lacivert, kahverengi ve siyah renklerde, jelatine sarılı olarak satılırdı. Bir iki yuvarlamadan sonra da her yere yapışırdı. Amerikan Çamurlarını kışın alırdık, evin içinde oynamak için. Yazın ise bahçemizin sadece bir bölgesinde bulunan kil ocağımızdan elde ettiğimiz kil bize yeterdi. Bu kilden yatığım en büyük eser (!) Efes Hadrian Tapınağının kapısıydı. Ağabeyim ise gerçekten bir mimar ustalığı isteyen büyük eserler verirdi. En büyük hayalimiz ise kocaman, kat kat bir Ziggurad yapmaktı. O kadar büyük bir yapıyı bitiremeden biz büyüdük.

Çocuklarımın döneminde cıvıl cıvıl renkleri, yapışmayan özellikleri ile çok sevilen bir oyuncak olarak yer aldı hayatımızda. Kızım çocukluğunda, oğlum ise şimdi saatlerce oyun hamuru ile oynayabiliyordu, oynayabiliyor. Kızım ne kadar büyüse de kardeşinin hamur oyunlarına (biraz zorla da olsa) katılıyor. Oğlum şu anda sevdiği bir bilgisayar oyunundaki sahneyi oyun hamurları ile yapma uğraşı içinde ve hafta sonu ablasının gelmesini dört gözle bekliyor.

Bu kadar oyun hamurları ile iç içe olunca bir de TV kanallarından birindeki pastacı programında yapılanların çekiciliğiyle, kızım şeker hamuru da kullanmak istedi. Şeker hamurunu kendimiz yapmak yerine beş renk bir arada 200'er gram olarak satılanlardan aldık.

Kısıtlı bir zamanda kardeşinin zorlamasıyla kızım bu pastayı yaptı. İçinde hazır pandispanya ve krema kullandı. Üzerini ise küçük küçük bir sürü kare kesip birleştirerek yoğun bir emekle hazırladığı şeker hamurundan tabakayla kapladı. Bir kaç dokunuşla da üzerini süsledi. Bu gökkuşağı pastasını dilim dilim kesmeye kıyıp afiyetle yedik.

Ertesi gün kızım arkadaşları ile sabah kahvaltısına gitti. Kahvaltıda berry türü meyvelerden hazırlanmış reçeller de yemiş. Akşam eve geldikten sonra kaşınmaya başladı. Bütün gövdesine kırmızı kabartılar yayıldı. İlaçlar yardımıyla biraz kaşıntıyı azalttık ama kızarıklıklar hala sürüyor.

Şimdi ben dolabı açıyorum, şeker hamurları bana, ben şeker hamurlarına bakıyorum, hem de bakışlarım oldukça sitemkar. Pastayı yiyen diğer kişilerde allerjik reaksiyon olmadı ama kızımdaki allerjinin şeker hamurlarının boyasından mı, yediği reçelden mi ya da başka nedenlerle mi olduğunu bilemediğim için kalan şeker hamurlarını ne yapacağımı düşünüp duruyorum.

Sarı Mercimek Çorbası

2010-09-29T05:14:00.004+03:00

Güzelim sonbahar yağmurları başladı. Daha önümüzde pastırma yazı var ama havalar soğumaya yüz tuttu. Bu da demektir ki çorbaların değeri bir kat daha arttı.

Annemin mercimek çorbası yapışını hatırlıyorum. Mercimekleri kenarları hafif yüksek bir kaba döker, su doldurur, yüzdürme yöntemiyle mercimekleri başka bir kaba aktararak taşların dipde kalmasını sağlardı. Bir kaç kez bu işlemi uyguladığında en küçük boyuttaki taşları bile temizlemiş olurdu. Bense hiç hakkıyla yapamadım bu işi. Mutlaka bir iki taş kalırdı, onları da ekarte etmek için mercimekleri haşladıktan sonra süzgeçden geçirmem gerekirdi.

Şimdi ne kadar rahatım, artık paketi açıyorum ve hiç taş temizliğiyle uğraşmıyorum. Yıkamak yetiyor, pişitkten sonra blendırdan geçirince çorba hazır. Eh bu kadar kolay olunca haliyle çok yapılan çorbalardan biri benim evimde, sevmeyenimiz de yok zaten.

Sarı mercimek de kırmızı mercimek de aynı şekilde pişirilebilir ama bizim evin kuralları var.

Kural 1: Sarı mercimek çorbasının sarı, kırmızı mercimek çorbasının kırmızı olması gerekiyor. Bu kural oğlum tarafından konulduğu için harfiyen uygulanıyor.

Kural 2: Sarı mercimek çorbasına un, kırmızı mercimek çorbasına patates ve havuç konuyor. Bu da annemle ve benim yöntemlerimin karışımı.

Ne gerek var bu kurallara derseniz, hiç bir gerek yok, hatta kurallarla sınırlamamamız gerekir yemeklerimizi. Ama dedim ya emir büyük yerden, birinci kurala uymak zorunda olunca ikinci kurala da uyuluyor.

Gelelim benim sarı mercimek çorbamın tarifine:

Malzemeler:

1 su bardağı sarı mercimek
1 orta boy soğan
1 yemek kaşığı un
3 yemek kaşığı zeytinyağı
Tuz, kırmızı pul biber
6-7 bardak su

Yapılışı
Sarı mercimek yıkanır süzülür. Soğan iri doğranır. Tencereye alınan mercimek ve soğanın üzerine su ilave edilir, yumuşayana kadar pişirilir.

Dibi kalın bir tencerede bir yemek kaşığı un hafif ateşte rengi dönene kadar kavrulur. Ocak kapatıldıktan hemen sonra 1 yemek kaşığı zeytinyağı eklenir, tencerenin kendi sıcağıyla karıştırılarak kavrulması sağlanır. Bu meyane, yağla un birlikte kavrularak da yapılabilir ama bu yöntemde daha çok yağ kullanmak gerektiği için tercih etmiyorum.

Pişmiş mercimeklerin üzerine meyane ve tuz eklenir, el blendırı ile homojen hale getirilir. Bir-iki taşım daha kaynatılır. Koyuluğuna göre gerekirse sıcak su ilave edilir.

İki kaşık zeytinyağı bir kap içinde hafifçe kızdırılır. Altı kapatıldıktan sonra pul biberler eklenir. Servis sırasında çorbaların üzerine bir miktar yağ-biber karışımı gezdirilir. Limon ile birlikte servis edilir.

Afiyet olsun.

Eylül Tatları

2010-09-26T05:22:00.005+03:00

Blog arkadaşlarımdan öğrenip yaptıklarım var bugün karşınızda.. Bu yemekleri aynı gün pişirmedim ama size bir sofraymış gibi sunmak istedim. Mutlaka çoğunuz bu tarifleri görmüş hatta yapmışsınızdır. Yine de ben arkadaşlarıma bir teşekkür olarak nefis tarifleri tekrar paylaşıyorum. Böyle güzel tarifler verildiği sürece de devam edecek benim teşekkürlerim.

Mısır Unlu-Sebzeli Çorba

Açılış 100 de 100 Marifetli Sevgili Öznur'un çok lezzetli çorbasıyla. Ben de evde bulunan havuç, kabak, biber, patates ve haşladığım tavuğun suyunu kullanarak yaptım çorbayı. Çorbaya ayrıcalığını veren ise mısır unuyla yapılan meyanesi.

Yoğurulmayan Ekmek

Soframızın ekmekleri bu kez benden. Hayatımın ilk ekmeğini Evimizdeki Lezzetler'den Sevgili Mihriban'ın tarifi ve yüreklendirmesi sayesinde yaptım.

Küçücük mutfağım, yayıntısını kaldıramayacağı için ekmek makinesi almıyorum. Aklım ekmek tariflerinde kalsa da yoğurma işlemi beni uzaklaştırıyordu. "Kaybolmayan Sakız İstiyoruz" misali "yoğrulmayan ekmek" istiyordum, böyle bir ekmeğin varlığından haberim olmaksızın. İşte gördükleriniz ben acemi ekmekçinin ürünü.

Hamuru pişme kabına aktarırken katladığım kısım alta geldi ve düzeltmeye cesaret edemedim. İkinci denememde buna dikkat edeceğim. Yapışmasın diye üzerine elediğim unu bir dahaki sefere daha az koyacağım. Biraz daha kalın kabuklu olsun diye 5 dakika daha pişireceğim. Herhâlde daha çok hatam vardır ama onları anlayacak kadar tecrübe kazanmam için daha bir fırın ekmek pişirmem gerek. Yine de ekmek çok lezzetliydi ve beğenilerek yendi.

Çıtır Kasede Kabak Beğendi

Ana yemeğimiz Cafe Pepela'dan. Sevgili Pepela'nın tarifini kırmızı etle uygulayan Antepli Yemeklerden Değerli Sevgi'den sonra ben de yaptım bu tarifi. Ağzına kabak ve tavuk koymayan oğlum, tavuksuz haliyle kabaklı beğendi ve kaseyi bir güzel yedi. Kalıplarım küçük olduğu için artan hamuru da daha ince açarak pişirdim ve çok lezzetli kağıt peksimetlerimiz de oldu.

Kurutulmuş Domates Güzelliği

Kuru domates kültürüm yok benim. Merak ettiğim için marketten almış, birazını yemeklerin içine koymuştum. Daha özgün bir lezzet arayışı içindeyken Eyvah Ne Pişirsem'den Sevgili Gönül'ün tarifi geldi. Kızım ceviz yemediği için tariften cevizi çıkararak, sadece badem kullandım. Lezzetini tahmin edemiyordum ve her türlü sürprize hazırladım kendimi. Sonuç o kadar güzeldi ki inanamadım. Nar ekşisinin kuru domatesle uyumuna hayran oldum.

Gökçesu Pilavı

Pilav, Umut Sepeti Sevgili Zeliha'dan. Yine ceviz kullanmadım. (Zeliha'nın ceviz sevilmez mi dediğini duyuyorum ve ona canı gönülden katılıyorum ama ....) Evdeki antep fıstığı kırıkları ile tarifte ufak bir değişiklik yaptım. Lezzeti yanı sıra dereotusever olduğumuz için pilavın aromasına da bayıldık.

Çilli Prenses Pastası

Tatlımız Gözde Pasta'dan. Sevgili Gözde'nin tarifini uyguladım. Hafif ve güzel tadının yanı sıra haşhaşın çıtırlığıyla çok özel bir tatlı olarak menümüzde yer aldı. Bu farklı lezzet de artık ikramlarımızın vazgeçilmezi olacak.

Hepinize tekrar teşekkürler.............